Bryce Canyon National Park, overdonderend mooi

Donderdag 20 juni 2024, een dagje voor een bezoek aan Bryce Canyon National Park. Van dit park had ik van tevoren hoge verwachtingen. En die zijn gelukkig volledig waargemaakt. Sterker nog, ze zijn nadrukkelijk overtroffen!

Even na 9.00 uur kunnen we vooraan bij de campground in een shuttlebus stappen die ons zo het National Park inrijdt. Waarom dan niet met jullie camper zou je misschien zeggen. Onze camper is te groot voor sommige parkeerplaatsen in het park en zo zijn er velen die nog veel groter zijn. Vanwege de capaciteit op de parkeerplaatsen is er een aantal jaren geleden een verbod voor campers ingelast op meerdere parkeerplaatsen bij verschillende beginpunten van wandelingen, uitzichtpunten en andere bezienswaardigheden. Daarvoor in de plaats rijden van mei tot oktober shuttlebussen en die stoppen bij de belangrijke punten zo ongeveer om de tien minuten. Als je betaald hebt voor de entree van het park, of zoals wij een Annual Park Pass hebben, dan kan je gratis met de shuttlebus mee en net zo vaak in en uitstappen als je wil. Zo gezegd, zo gedaan.

Van tevoren hebben we al besloten om eerst naar Sunset Point te gaan en daar een wandeling te starten. Van Sunset Point lopen we boven langs de rand naar Sunrise Point en vanaf daar gaan we een flink stuk afdalen via de Queens Garden Trail. Na een tijdje is er dan een kruising met de Navajo Trail en je hebt de mogelijkheid om die twee te combineren, zodat je een prachtig stuk van het zogenaamde Amfitheatre van Bryce Canyon NP vanaf de bodem van de Canyon kan zien en vooral kan beleven. Uiteindelijk komt de hele trail na een kleine vijf kilometer tot een einde bij Sunset Point, dus dan zijn we rond. Afstand is dus een kleine vijf kilometer, maar het hoogteverschil is 191 meter, dus dat wordt nog even een inspanninkje…

We lopen de route zoals gepland. Maar laat ik beginnen bij het begin. Als we bij Sunset Point aankomen en dan voor het eerst de canyon inkijken…Echt, overdonderend, zo ongelooflijk mooi, indrukwekkend en vooral zo iets unieks! Al die hoodoos bij elkaar, die kleuren, die vormen, het is bijna onwerkelijk. Nadat we de eerste indrukken op ons hebben laten inwerken lopen we door. Al dat natuurgeweld(ige) bij elkaar is bijna emotie opwekkend. Zoals gezegd dalen we na de eerste achthonderd meter af bij Sunrise Point. Dat gaat best steil op sommige stukken en het is hier en daar echt zo’n zigzag pad. Onderweg wordt de omgeving steeds indrukwekkender. Als je daar beneden loopt tussen al die enorme rotswanden, hoodoos in allerlei maten en samenstellingen, in combinatie met de verschillende soorten bomen, al dan niet levend of dood, dan is het opnieuw een enorme dankzegging aan Moeder Natuur. Wat een voorrecht om hier te mogen zijn!

We lopen door poortjes in de rotsen, we lopen langs een hoodoo die Queen Victoria moet uitbeelden, we lopen over een kurkdroge rivierbedding, we lopen door een kloof die men hier Wall Street heeft genoemd en dan niet vanwege het financiële aspect en we lopen weer zigzaggend omhoog. Maar wat een beauty is dit National Park. Geen wonder dat Bryce zo populair is.

Als we bij Sunset Point terug zijn hebben we precies twee uur over de gecombineerde trail gedaan. Dat is best netjes, gezien de omgeving en zeker ook gezien mijn bijna overmatige drang om steeds maar weer foto’s te willen maken. Maar het is ook zo mooi overal hier… We besluiten weer in de shuttlebus te stappen en ons naar Bryce Point te laten brengen. Dat is het verste punt tot waar de shuttlebus je kan brengen. En vanaf daar hebben we de Rim Trail van 2,5 kilometer gelopen naar Inspiration Point. De Rim Trail voert ons langs de bovenrand van de canyon en biedt opnieuw en eigenlijk weer doorlopend zicht op die prachtige omgeving. Rond half één gaan we aan de rand op een omgevallen boomstam zitten om een boterhammetje op te peuzelen en ondertussen gewoon door te gaan met het genieten van wat we allemaal zien. En daar bovenaan die rand is het regelmatig zo oorverdovend stil dat ze ‘zen’ momenten zich aaneen rijgen. Zitten of staan, ogen dicht en luisteren, voelen, ervaren, beleven… Wat een rust, wat een heerlijke en schitterende ervaring.

Tegen 14.00 uur zijn we terug op de camping. We hebben er nog even over gedacht om nog een stuk van Bryce met de camper te doen, dat deel waar we wel naartoe mogen. Maar we besluiten om dat tot morgenochtend te bewaren en vanmiddag gewoon op de camping te blijven. Er wordt wat gewassen, er worden wat administratieve dingetjes gedaan, ik werk mijn blog bij en dan ben ik vandaag zomaar eens een keer vroeg klaar. Straks wat lezen, het zand en stof van me afspoelen en vanzelfsprekend nog even de dag van morgen verder voorbereiden. Dat wordt vast weer een mooie dag. Maar als ik zo de parken van Yellowstone, Rocky Mountains, Arches en nu Bryce eens op een rijtje zet, dan moet een volgend National Park van goeden huize komen om daar nog iets unieks aan toe te voegen. We gaan het zien en ervaren…

Bye for now,

Marc