De terugreis deel 2. En uiteindelijk weer thuis.

Maandag 8 juli 2024. Ik neem jullie nog even mee terug naar afgelopen zaterdag. Ik schreef vanaf JFK in New York al dat we vertraging hadden vanwege een kapotte ruitenwisser. Uiteindelijk is die vervangen en we hebben gezien dat er op een gegeven moment 7 (!) mensen mee bezig waren. 5 man buiten en 2 man binnen. Maar zoals gezegd ‘Better safe than sorry’.

Helaas was de soap rondom onze terugreis daarmee nog maar net begonnen. Geplande vertrektijd was nu van 16.35 uur naar 18.30 uur. Ja, dat hadden we gedacht! Dan ken je Delta Airlines nog niet… We mochten weer gaan boarden en dat ging allemaal mooi vlot. Oké, handbagage in de bakken, zorgen dat je leesvoer en snacks voor onderweg in de stoelzakken zitten en dan wachten tot we het seintje krijgen dat we kunnen gaan. En dat komt niet… en dat komt nog steeds niet… en het duurt nog langer… O, daar komt de captain via de speaker. ‘Helaas moeten we er u op wijzen dat er een familie ingecheckt heeft met onjuiste documenten. Deze familie mag daarom niet mee en de bagage van deze mensen zal weer van boord worden gehaald. Dit kan enige tijd vergen. Sorry voor het ongemak’ En dan blijkt dat ‘enige tijd’ een ruim begrip is. Opnieuw wachten, wachten en nog eens wachten.

Maar goed, zo’n drie kwartier later horen we luiken en deuren dichtgaan, de slurf gaat eraf en de motoren gaan loeien. Ja hoor, we rijden! Een enigszins sarcastisch applausje gaat door de cabine. We taxiën richting startbaan en moeten regelmatig even stil staan, omdat we in een wachtrij staan. Er zijn nog vliegtuigen voor ons in de rij en daar moeten we op wachten voor we aan de beurt zijn om op te mogen stijgen. Maar dan staan we ineens wel heel lang stil. We staan wéér te wachten… O, daar komt de captain weer door de speaker. ‘Helaas moeten we u melden dat er een computerstoring is geconstateerd en dat we zo niet weg mogen. We moeten terug naar de gate’. K..! Gaan we überhaupt nog wel?

Terug bij de gate wordt ons verzocht om allemaal van boord te gaan, je persoonlijke zaken mee te nemen en in de buurt van de gate te blijven. Het gaat zeker 2 a 2,5 uur duren… Dus, iedereen van boord en in de buurt van gate B32 blijven. We krijgen een mailtje van Delta met een voucher ter waarde van 24 dollar voor twee personen om iets te eten te halen op de luchthaven. Het is inmiddels bijna 22.00 uur, waardoor sommige restaurants al dicht zijn, anderen grotendeels door hun voorraad heen zijn. We moeten dus puur zorgen voor een beetje maagvulling. Dan helpt zo’n ‘overheerlijke’, slappe en vette slice pizza wel even. Twee slices voor 16 dollar… Tja, luchthaven prijzen en VS prijzen, niet leuk meer. Maar goed, we hebben even iets in onze magen.

Snel terug naar gate B32. Daar is inmiddels gemeld dat er een wijziging van gate plaats zal gaan vinden. Zo worden we meerdere keren van het kastje naar de muur gestuurd. We hebben B24, B26 en B28 gezien om uiteindelijk gewoon weer bij B32 in te stappen in hetzelfde vliegtuig als daar waar we uitgekomen waren. Ondanks dat men omriep dat er nog een vliegtuig binnen zou komen dat na aankomst snel zou worden schoongemaakt en dat we daarmee terug zouden vliegen. Tja, een  kapotte ruitenwisser en een computerstoring gehad in een vliegtuig waarmee we dan nog ruim 3600 mijlen moeten gaan vliegen. Fingers crossed!

Uiteindelijk is het na middernacht wanneer we opstijgen. Ruim 7,5 uur later dan gepland, maar we zijn onderweg. Het heeft één voordeel, namelijk dat we ook een stuk later in Nederland aankomen en dat we dan niet zo’n lange zondag meer hebben om wakker te blijven. We willen namelijk het liefst weer zo snel mogelijk in het ritme mee van de plek waar we zijn. Waar dan ook ter wereld.

We landen zondag 7 juli om 12.33 uur op Schiphol. In tegenstelling tot wat we van andere terugkomsten op Schiphol nog weten, gaat het nu allemaal heerlijk vlot. We zijn zo van de gate bij de douane, daar zijn we ook zo doorheen. Ook de koffers hebben we heel vlot en aangezien we de auto op P1 hebben staan, kunnen we ook vlot de garage uit. Uiteindelijk zijn we rond 15.15 uur thuis. Met een verreisd gevoel, dat wel, maar dat weten we. Een nacht overslaan, het tijdsverschil, het vele wachten, het vele zitten, de passiviteit, het verwerken van alle indrukken, dat heeft allemaal weer even tijd nodig.

Nadat we eerst even met onze dochter en mijn zus hebben bij gekletst merk ik dat ik iets moet gaan doen. Wat opruimen, in actie komen in ieder geval, anders kak ik helemaal in. We kijken ’s avonds voor het eerst in weken weer eens even naar de TV om uiteindelijk rond 22.00 uur te gaan slapen. Ik weet er niets meer van, maar het zou me niet verbazen als ik al sliep voor ik lag. Maar ja, als je zo vroeg gaat slapen, dan loop ik het risico dat ik ook weer vroeg wakker ben. En dat klopte ook. 5.50 uur gaf de wekker aan en meneer was klaarwakker. Ik heb me nog even omgedraaid, maar ik bleef maar draaien en om 6.15 uur ben ik er maar uitgegaan. Voor ik het normale ritme weer te pakken heb zal nog wel enkele dagen duren. De jetlag is er vrijwel altijd als ik vanuit het westen met een flink tijdsverschil terugkom in Nederland. Luxe probleem…

Het is nu dus maandag 8 juli en ik schrijf vandaag het laatste verhaal voor het blog van deze machtig mooie reis. Er staan al 100 verhalen op en deze laatste is dus nummer 101. Wat een boekwerk wordt dat als het straks met foto’s erbij in een album afgedrukt op onze boekenplankjes met reisverhalen in onze gang staat. Hoewel? Dat past nooit in één album, dat gaan er minimaal drie worden denk ik. Maar dan hebben we ook weer een prachtig naslagwerk en tegelijkertijd iets om ons weer aan te zetten tot nieuwe ideeën.

Het blog heeft me ook heel erg geholpen om na een dag met nieuwe indrukken mijn hoofd weer leeg te maken en weer de innerlijke balans te hervinden. En als ik dan zo terugkijk op de afgelopen vijf weken in de Verenigde Staten, dan hebben we weer gigantisch mooie ervaringen erbij opgedaan. Vervolgens denk ik nog iets verder terug en besef ik me dat onze reis begon op zondag 17 maart met onze eerste reisdag richting Normandië. Dat lijkt alweer zo lang geleden. En dat is nou precies ook een van de redenen waarom ik het blog ben gaan schrijven. Als we namelijk alleen foto’s terugkijken, dan moeten we soms diep graven waar die foto gemaakt is, wat het is wat we erop zien, hoe we dat beleeft hebben, enzovoort. Nu kunnen we foto’s en verhaal samen pakken en het als het ware herbeleven. Ik in ieder geval wel aangezien ik heel erg visueel ingesteld ben. En soms doe ik daarna mijn ogen dicht en kan ik er gewoonweg weer zijn in zo’n situatie. Heerlijk is dat!

Dat er nu een einde aan onze reis is gekomen, betekent ook meteen een einde van het meelezen, ‘mee reizen’ en mee beleven van de reis door de volgers van het blog. Wat een enorme hoeveelheid reacties hebben we gekregen. Wat een leuke, gekke, geinige, lieve, emotionele en veel andersoortige reacties hebben we gehad. Dank, dank en nogmaals dank daarvoor. Ik vond en vind het leuk om te schrijven en ook super dat er zoveel wordt meegelezen en gereageerd. Wellicht is het voor een aantal onder jullie ook een vorm van inspiratie. Als je van reizen houdt, doe het! Stel het niet uit als het niet nodig is. De wereld verandert heel snel, je leven kan binnen no-time zomaar op z’n kop staan, er zijn allerlei redenen om te handelen en niet uit te stellen. Wij schrijven Carpe Diem in ieder geval nog steeds met hoofdletters en leven er ook zoveel mogelijk naar. En als ik het dan over ‘wij’ heb, dan praat ik vanzelfsprekend over die kanjer van een vrouw van mij en mezelf. Marion is voor mij een reisgenoot in alle opzichten. Overal ter wereld heb ik diegene bij me die ik het liefst bij me wil hebben. ‘Life is a journey, enjoy the ride. And do it with the one you want to have next to you’

Dankjewel.

Marc