Reisdag naar de Elzas

Toen ik vanmorgen de auto weer aan het inpakken was, zag ik iets aparts. Iets dat ik in Nederland nog nooit bij een school heb gezien. Even verderop bij ‘ons’ appartement in Ospedaletti is een school gevestigd. Tussen kwart acht en acht uur is het een komen en gaan van kinderen, ouders van die kinderen, grootouders met hun kleinkinderen, leerkrachten en wat en wie verder ook relevant is. Wat me verbaasde is dat er een kortstondige afzetting op straat was. Niet groots, maar wel een rood met wit hek en een verbodsbord erop en een Carabinieri, een Italiaanse agent erbij. Zo wordt hier dus tijdelijk de straat afgezet om de veiligheid voor de kinderen te waarborgen. Prima idee, vind ik. Want als ik zie hoe sommigen als waanzinnigen door de straten scheuren met hun auto’s, scooters en motoren…

Tegen half negen rijden we weg van het prachtige appartement. We hebben dit onderkomen via Booking.com geboekt en we waren de allereerste boeking voor gastheer Giorgio en zijn vrouw Graziella. Om die reden stond er bij aankomst vorige week een flesje wijn voor ons klaar. Hoe attent is dat? Er is vast en zeker iemand die dat spul lekker vindt. Ik drink vrijwel nooit alcohol en al helemaal geen wijn. Deze mousserende wijn wordt door Marion ook niet gewaardeerd, dus we gaan er een ander mee plezieren.

Het appartement zelf? Er was maar één ding dat voor ons niet goed beviel en dat was de douche. Voor de beelddenkers: De cabine was zo klein dat iemand van 1 meter 80 niet rechtopstaand onder de douchekop paste. Door de knieën en minstens 20 centimeter zakken om je kop eronder te krijgen. Waarom dan niet de douchekop er even af? De cabine was dusdanig kort en smal, dat ik m’n armen nauwelijks normaal omhoog of omlaag kon doen zonder tegen de glazen wanden te stoten. Dan ging een van de deurtjes een beetje open en stond de badkamervloer onder water. Het appartement krijgt daarom van ons een 10 min als waardering. Want wat een juweeltje is het verder 😊

Goed, tegen half negen rijden we dus weg. We passeren Genua, we rijden over die vreselijk saaie Povlakte, we passeren Milaan, de rijden Zwitserland in en dan wordt de natuur weer veel mooier. O ja, die oersaaie lange Gotthardtunnel van 17 kilometer lengte komt eraan. Maar dan! Een stukje voor we de tunnel naderen geeft Google Maps aan dat er een vertraging van 38 minuten aankomt. Wachten voor de tunnel, niets voor ons. Maar Maps heeft meteen een alternatief, namelijk over de Gotthardpas. Dat scheelt 22 minuten en vanzelfsprekend is het nog mooier rijden ook. Is het de mooiste pas die we gezien hebben? Zeker niet. Maar is het een heel erg aangenaam alternatief voor een lange tunnel en dito wachttijd? Zeker wel!

Een stukje voor Bazel is er weer file, een stuk na Bazel is er weer file. En zo rijden we de laatste 1,5 uur heel veel in de file, maar uiteindelijk komen we om zes uur in het prachtige stadje Kientzheim in de Elzas aan. We worden hartelijk ontvangen door de gastvrouw en we krijgen een korte rondleiding door ons onderkomen voor twee nachten, ‘Au Lalli’. Prachtig! Weer heel iets anders dan we de afgelopen weken hebben gehad. En dat geldt zowel voor het appartement, het stadje en de omgeving.

We hebben na het eten nog een rondje door het stadje gelopen. Het is al vele eeuwen geleden gesticht en er zit veel historie in, vooral vanwege de belangrijkste bron van inkomsten hier: de wijn. Er zijn nog allerlei huizen, gebouwen en attributen die daaraan doen herinneren. De vakwerkhuizen zijn schitterend, sommige tuinen kunnen zo in een hoveniersmagazine en het geheel biedt een ongelooflijk lieflijke en gezellige uitstraling, zo ervaren wij het althans. Het is hier opnieuw goed toeven. La Vie est Belle, encore… 😉

A demain, Marc