Nog één keertje dan…

Vandaag was onze laatste hele dag in Bormio en omgeving tijdens deze vakantie. Dat betekent dat het tegelijkertijd ook ons laatste dagje in de buurt van de Stelvio zou zijn. Willen we dat zomaar laten gebeuren? Nee! Hebben we alternatieven waar we veel liever voor zouden kiezen? Nee! Dus wat hebben we gisteren besloten? Maandagochtend op tijd opstaan, op tijd ‘en route’ en nog lekker even genieten van die geweldig mooie berg.

Zo gezegd, zo gedaan. We rijden om half negen Bormio al uit en de weg naar de Stelviopas op. Doel is om aan de andere kant af te dalen en tot Prato (op z’n Italiaans) of Prad am Stilfserjoch  (op z’n Duits) te rijden. Dan nog even de eenrichtingsweg naar Sulden heen en terug te gaan rijden, vervolgens weer omhoog de Stelvio op naar de pas en dan weer afdalen richting Bormio.

Even iets wat we enkele jaren geleden al eens hoorden. Duits schijnt hier in Zuid-Tirol de meest gesproken taal te zijn en daarna pas het Italiaans. Om die reden is er hier zo ontzettend veel in het Duits aangegeven. Dat heeft niets te maken met het aantal Duitse toeristen in deze omgeving (al zijn er veel van) en ook niet de ligging dichtbij Oostenrijk en Zwitserland. Het schijnt al vanuit een ver verleden zo gegroeid te zijn. Iets met rijke families, tradities, ruzies, enzovoort.

Het weer zit mee, het humeur is heel erg best, de omgeving prachtig, de weg bekend, maar die verveelt me nog helemaal niet. Integendeel! In plaats van 4 uur wandelen naar de top, zijn we nu rijdend binnen het half uur boven. Op de top is het nog heel erg rustig en we besluiten meteen door te rijden, zodat de zon ook steeds meer kans krijgt om zijn werk te doen, namelijk ons verblijden met zijn licht en warmte op deze schitterende omgeving.

De afdaling naar Prato kent geen 38, maar 48 haarspeldbochten. Die afdaling is ook zo’n 4 kilometer langer dan die naar Bormio. Er zitten ook hier verschrikkelijk steile stukken bij en dan denk ik even terug aan de XXL fietsers van StelvioforLife. Ongelooflijk, wat hebben die mensen gepresteerd zeg! En afgezien, denk ik…

In 2018 zijn we hier ook geweest en toen hebben we op een heel mooi en rustig plekje langs deze ontzettend druk bereden weg koffie gedronken. Net iets van de weg af, achter een heuveltje, op een bankje en met prachtig uitzicht. We willen vandaag kijken of we dat plekje terug kunnen vinden en ja hoor, in bocht 44, dus ‘bijna beneden’ zien we het miniparkeerplaatsje en er is verder niemand. Tjakkaa! Koffietijd! We kijken even rond, drinken een bakkie leut, vergelijken even het ‘toen’ met het ‘nu’ en genieten weer volop. Carpe Diem!

We dalen verder af richting Prato, maar dat stelt in onze ogen niet zoveel voor. We draaien om en stoppen even kort bij een soort openluchtmuseumpje. Daar betalen we de ‘vrijwillige bijdrage’, die door de eigenaar, tevens kunstenaar meteen wordt gecontroleerd. Zo vrijwillig is het dus… Het is een Duits sprekende man die de mond vol heeft over de Italianen. ‘Ik vertrouw ze meestal niet, ze liegen en bedriegen, zeker als het om geld gaat...’ En zo heeft hij allerlei oordelen en vooroordelen over diverse mensen, religies, stromingen, etc. Hier hebben we geen zin in, dit past niet bij ons. We kijken nog heel even rond en gaan dan weer. Op naar mooie natuur!

We rijden weer een klein stukje naar boven en slaan dan van de weg af, de vallei in richting Sulden. Dit is zo’n bergdorp waar het nu vooral een verzameling toeristen is die wandelt en fietst. Maar als er sneeuw ligt dan is het vooral een dorp waar vandaan geskied wordt. Wij rijden er heen, vinden de weg er naartoe vooral mooi, maar het dorp zelf niet zozeer. Dus zijn we snel uitgekeken en we rijden terug naar de doorgaande weg, om vervolgens weer de weg naar de Stelviopas op te gaan.

Daar boven gekomen eten we onze lunch en we lopen nog even naar een uitzichtpunt waar we nog niet eerder waren. Nog een heel stuk dichterbij de Stelviogletsjer dan we ooit geweest zijn. We zijn dan nog steeds ver van de sneeuw af, maar het zicht erop biedt ook al iets moois.

Dan terug naar de auto en net als we instappen komt er een prachtige rode Ford Mustang cabriolet naar boven rijden. Dan kijk ik daar toch even vol bewondering en stiekem een beetje gezond jaloers naar. Daar een weekje mee rond toeren? Ja hoor, ik wil wel! In deze omgeving? Waar kan ik tekenen? Heerlijk lijkt me dat. Maar ja, dan zal ik daar een keer een concreet doel van moeten gaan maken als ik wil dat het er echt van komt. Nu nog even niet.

We dalen af en komen langs een stukje waar we in 2018 ook zijn gestopt. Toen hebben we daar enkele van die grote bergmarmotten gespot. We besluiten om een nieuwe poging te gaan doen. Wie weet zien we nog weer wat van die leuke beestjes. En ja hoor, ons geduld wordt beloond. Weliswaar vanaf grote afstand en met mijn camera flink ingezoomd, maar ze staan er weer mooi op. Hartstikke leuk 😊

Weer een stukje verder naar beneden komen we weer bij de waterval die ik tijdens mijn wandeling zaterdag ook al had gezien en vastgelegd. Maar nu doen we het nog even over in alle rust. Cappuccino erbij, genieten van de omgeving, foto’s schieten en weer door…

Niet veel later zijn we weer beneden in Bormio. O ja, ik noemde het steeds een dorp, maar het blijkt een stadje te zijn. Bij deze dus verbeterd. We besluiten nog even door te rijden naar Bormio 2000. Dat is een skioord net iets buiten Bormio en het ligt op zo’n 2000 meter boven zeeniveau.

Waarom gaan we daar heen? Omdat StelvioforLife vorig jaar niet naar de Stelviopas kon gaan door de toen zeer slechte weersomstandigheden. Hagel, sneeuw, de pas dicht, handen in het haar bij de organisatie, ter plekken andere oplossingen bedenken en vinden… Het schijnt heel wat voeten in de aarde te hebben gehad, maar er kon op de dag van StelvioforLife 2025 een alternatieve route gelopen worden. Naar Bormio 2000. En nu we toch hier zijn, willen we even kijken hoe het er daar uit ziet. Nou, het is mooi, maar het haalt het bij lange na niet bij de echte weg naar de Stelviopas. Wat een megaverschil en wat ben ik blij dat het afgelopen zaterdag zo ongelooflijk mooi was allemaal!

Terug in de stad doen we nog even wat boodschappen bij de supermarkt. En daarna naar het appartement. Dan besluiten we nog even naar Bormio centrum te gaan. We maken nog even wat foto’s van het centrum, van de ene kerk en de andere kerk, nemen nog zo’n heerlijk ijsje op de vuist mee en lopen dan weer terug.

Morgen vertrekken we (voorlopig) uit Italië en gaan we richting de Franse Alpen.

Zo meteen gaan we nog even met onze Tim bellen. Hij vliegt morgen voor 5 weken naar Curaçao en we gaan hem vanzelfsprekend nog even een hele goede reis en mooie vakantie wensen. Hij weet wel dat we hem  dat toch wel wensen, maar het nog een  keer aan hem zelf vertellen vinden we net even leuker.

Wat overigens nog wel leuk is, is dat hij vannacht in een hotel in de buurt van Schiphol logeert en dat hij vanmiddag het idee had om even naar mijn collega’s op het kantoor van GOED te gaan. Hij wilde dan gaan videobellen met mij met een of meerdere van mijn collega’s naast hem. Prachtig idee, maar helaas werd op zijn aanbellen niet open gedaan. Waarschijnlijk werkten de collega’s thuis of op locatie bij een klant. Jammer, maar het idee was heel leuk.

Ciao, Marc