Over kleppen en duivelse zaken

Maandag 10 juni 2024. Het is een dag die iets anders liep dan gepland, omdat er een reparatie nodig was. De kraan boven de gootsteen in de camper gaf geen water meer door. De pomp deed het, het toilet spoelde gewoon door, de kraan boven de wastafel deed het. Dus waarom die andere niet? Als je dan toch zoveel geld betaald hebt voor een gehuurde camper, dan mag alles wat er in zit ook werken. En zeker zoiets als dit wat je dagelijks zo vaak gebruikt.

Via de mail met de online service van Road Bear contact opgenomen. Daar heb ik het verhaal een aantal keren uit moeten leggen en kreeg meerdere keren dezelfde vraag, maar uiteindelijk was het duidelijk. We moesten maar naar een camper reparatiebedrijf gaan en daar ter plekke het verhaal uitleggen. En dan de monteur eerst met Road Bear contact op laten nemen, zodat er besloten kon worden of er toestemming voor de reparatie kon worden gegeven. Om vervolgens de reparatie te laten plaatsvinden. We hebben in het huurcontract staan dat we zelf niets aan technische zaken aan de camper mogen doen. Da’s fijn, want ik ben niet technisch.

Vanmorgen hadden we eerst het plaatsje Sheridan willen bezoeken, maar vanwege het kraanprobleem heb ik gisteravond eerst een camperreparateur opgezocht op internet. En dan wel eentje die een beetje in de richting van waar wij naartoe willen is gevestigd. Zo komen we uit in de plaats Gillette, op anderhalf uur rijden van Sheridan. “Laten we er maar heen rijden en hopen dat ze meteen de wil en de mogelijkheid hebben om er iets aan te doen”, zo hebben we ons bedacht. Zo gezegd, zo gedaan. Rond 9.00 uur rijden we van de camping af en rond 10.30 uur zijn we bij RV Tech in Gillette. Het is een wat kleiner bedrijf en dat betekent meestal dat er mensen werken die van goede wil zijn en zich niet achter allerlei schema’s, planningen en bureaucratie verschuilen. Caroline en Mike beluisteren ons verhaal en noteren alle gegevens. Mike loopt met ons mee en heeft het probleem binnen no time ontdekt en verholpen. Een kapot klepje in de kraan. Da’s alles! Zo, tien minuten nadat het onderzoek begon is het probleem verholpen. Dan volgt er nog wel een administratie van twintig minuten en dat moeten ze gewoonweg doen. Rules, rules, rules… Zij regelen ook verder alles met Road Bear, dus rond kwart over elf rijden we alweer weg.

Problem solved! En wij blij 😉

Nu we toch in het plaatsje zijn en we ook langs een hele grote supermarkt komen, kunnen we ook meteen weer even boodschappen doen. Laten we eens ‘The American Way’ gaan en naar de Walmart gaan. Wat een enorme winkel is dat! Groot is niet het dekkende woord, reusachtig komt dichter in de buurt. Maar goed, we hebben gevonden wat we wilden vinden. We komen bij de kassa en rekenen cash af. Ik betaal met 100 dollar en de kassière is aan het rekenen en tellen hoeveel ze terug moet geven. ‘Shoot’, hoor ik haar zeggen. I almost gave You all your money back Sir. Achter mij staat een mevrouw mee te kijken en luisteren. ‘I wouldn’t complain’, zegt ze. Nee ik ook niet, maar als ik dan alles terug zou hebben, zou ik gaan rennen. ‘Just walk fast, that’s less remarkable’, hoor ik achter me. Ach, laten we gewoon doen en eerlijk blijven 😊

Terug op de (enorme) parkeerplaats zetten we alle boodschappen op de plek in de camper. En dan wil ik eerst koffie en wat eten. Inmiddels is het bijna 12.30 uur. Ik rammel… Dus drinken we koffie en eten we wat, terwijl we op de parkeerplaats van de Walmart staan. Waarom niet? Ik lees wel eens dat mensen met campers hier op dergelijke parkeerplaatsen overnachten… Dus waarom zouden wij hier niet in ons huis op wielen een bakkie en een broodje doen?

We rijden verder. En iets waar we in Canada jaren geleden al eens mee werden geconfronteerd en nu hier in de VS ook weer, zijn die enorm lange treinen. Enkele locomotieven ervoor, dan een rij wagons van volgens mij wel een kilometer lang en dan nog eens enkele locs. Imposant om te zien en Marion heeft een hele rits aan foto’s gemaakt. Ik heb ze maar niet allemaal op het blog gezet, maar het zijn denk ik bij elkaar zo’n tien foto’s. Wat een kracht moeten die locs hebben!

Volgende doel; Devils Tower National Monument. Onderweg daar naartoe zien we luchten en wolken die zo donker zijn dat er wel een enorme vracht aan water uit moet gaan vallen. Dat kan niet anders. Maar we hebben geluk, want we rijden er langsheen. De hele weg hebben we wel heel veel wind en dan merk je weer eens hoe hoog en groot de camper is en wat een enorme windvanger het is. Ik heb heel veel moeten tegensturen om de wagen op de weg te houden. Het was vandaag een flinke work-out voor mijn schouders, nek, armen en handen.

Devils Tower doemt zo ineens voor ons op. Een hele lange tijd is de weg ronduit saai te noemen, maar de laatste mijlen voor Devils Tower zijn wat meer bergachtig en mooier. En dan ineens rijden we een bocht door en staat hij daar in vol ornaat voor ons. We rijden naar de ingang en naar het blijkt kunnen we ook hier gebruik maken van onze Annual Parkpass. Dat scheelt toch weer 25 dollar. Doen we het voor! Rustig rijden we naar boven, zien onderweg wat herten, er worden prairiehondjes aangekondigd en wees vooral alert op alle medeweggebruikers, zo wordt aangegeven. Prima, doen we. Toch komt er bij de parkeerplaats een ranger naar ons toe en houdt me aan. ‘You missed a Stop- sign Sir, two of them. And you drove much to fast. You almost hit another car’. Beste man, dank voor je waarschuwingen. Ik heb inderdaad niet helemaal stil gestaan bij de Stop borden. Er waren nogal wat voetgangers waar ik meer oog voor had. En ik reed echt niet hard en die andere auto had heel erg veel tijd en ruimte, meer dan genoeg. Deze man zag er wat ons betreft ook echt uit als zo’n Amerikaan die even wilde laten zien wie het hier voor het zeggen had. Uniform aan, hoed op, zonnebril met weerspiegelende glazen op… beetje machomannetje. Maar goed, ik heb netjes mijn excuses aangeboden en heb toegezegd beter op te letten. Vervolgens mochten we doorrijden om de camper te parkeren. Gelukkig zonder boete…

Dan de Devils Tower zelf. Er zijn diverse wandelingen te maken hier. Wij kiezen voor een relatief korte van 2 mijl. Het pad zigzagt eerst een stukje en daarna cirkelt het om de toren heen. Het is een imposant ding. Hoog, vreemd, maar mooi gevormd. Er zijn wetenschappelijk onderbouwde theorieën over het ontstaan ervan, maar ook verschillende Indianenstammen hebben hun eigen verhaal erbij. Al met al is het mooi om dit met eigen ogen gezien te hebben.

Wat gaan we nu doen? We hebben nog drie doelen in deze omgeving en dat redden we vandaag allemaal niet meer. We besluiten om door te rijden naar een campground in Deadwood, South Dakota. Dus weer een staat verder oostwaarts. Deadwood is een stadje met een oud historisch centrum, zo wordt geschreven. Daar gaan we morgen dan maar eens naar kijken, om vervolgens de andere twee doelen mee te pakken. Maar daarover morgen meer.

Bye for now,

Marc