Het roer om!

Gisteravond laat kregen we telefoon uit Nederland. Als er zo laat nog gebeld wordt, is dat bij ons meestal geen goed bericht. En dat werd ook heel snel bevestigd. En wat doe je dan als het om een van je kinderen gaat? Precies! Zorgen dat we zo snel mogelijk, maar wel op een veilige manier in Nederland komen. Geen levensgevaar, maar voor ons zonder meer reden om hier geen enkele twijfel over te hebben. Dan willen we dichter in de buurt zijn.

Het uurtje tussen elf en twaalf gisteravond bestond dus vooral uit nadenken en regelen. In eerste instantie was het de bedoeling dat we aanstaande maandag met de ferry van Sardinië naar Livorno terug naar het vasteland zouden varen. Maar terwijl ik dit schrijf zijn we al aan boord van de ferry die ons vanavond en vannacht terugvaart.

Dan de drie adressen waar we nog overnachtingen geboekt hadden. Alle drie geannuleerd, waarvan twee nog gratis, dus dat was nog een relatief gelukje. Zoals het nu is rijden we morgen rond zeven uur a half acht van boord. En dan is het niet de bedoeling dat we een kleine 1400 kilometer in één keer doorjagen naar Nederland. Daar is vooralsnog gelukkig geen reden voor. Maar in twee dagen weer naar huis, dat is het plan voor nu.

Vandaag konden we toch niet eerder dan om acht uur ‘s avonds varen, dus hebben we vandaag gebruikt om de situatie voor zover mogelijk te analyseren en relativeren. We kunnen er niets aan doen, we moeten het aan de medici en aan de natuur overlaten. Fingers crossed! En als we dan vandaag toch de tijd moeten volmaken, dan pakken we de rit naar Golfo Aranci, waar de ferry vertrekt, ook nog maar goed aan. Door de bergen van het Nationaal Park van Gennargentu. Prachtige rit, weer heel veel lekkere slingerende wegen, veel uitzichten. En toch… zijn we er met onze gedachten niet bij zoals we dat anders zouden zijn. Niet zo gek…

Goed, nu eerst maar eens even een wandeling door het schip maken, dan een kop koffie scoren en op tijd slapen. Morgen om half zes loopt de wekker af…

A domani

Marc