Vrijdag, de dag ervoor…

Vrijdag was een dag met meerdere gezichten. Hoe ik dat bedoel? Laat ik beginnen bij het weer. Hoe Nederlands wil je het hebben? Afgelopen nacht heeft het een flinke tijd geregend, maar dat was ook volgens verwachting. Daarna zou het de hele dag door flinke kans op regen geven, maar dat bleef gelukkig uit tot kwart over vijf, dus eigenlijk niets te klagen. Nu, rond half 8 ’s avonds, regent het nog steeds en dat zal het blijven doen tot vroeg in de nacht. Maar alles wat nu valt, valt morgen niet, dus kom maar door met die nattigheid!

Iets anders waardoor vandaag meerdere gezichten heeft. Zo rustig en relaxed als ik me gisteren voelde, zo onrustig voel ik me vandaag op bepaalde momenten. Of eigenlijk is onrustig niet eens het juiste woord. Er komt een soort drang naar boven. De drang om te gaan starten morgen. Ook de drang om meer te gaan lopen dan ik de afgelopen dagen heb gedaan. En overigens heel bewust heb gedaan om de beenties nog even voldoende rust te geven voor morgen.

Vanmorgen hebben we wat boodschappen gedaan. Maar eerst even langs het busstation om te kijken waar Marion morgenochtend moet opstappen. Als ze niet om half acht in de bus naar de Passo di Stelvio zit, dan moet ze beneden in Bormio blijven. En dat wil ze absoluut niet, ze wil me zien binnenkomen aan de finish morgen. Dus voor de zekerheid maar even checken waar ze moet zijn morgen. Daarna even naar de supermarkt en weer terug naar het appartement. Boodschappen opruimen, kop koffie, wat eten, opruimen rond half twee lopen we richting het centrum van het dorp.

Dat centrum stelt niet heel veel voor en als we er ter plekke achter komen dat de winkels in veel gevallen gesloten zijn tot zeker drie uur of half vier, dan is het niet echt heel erg aantrekkelijk. Maar ons doel was niet om te winkelen, dat is het voor mij overigens bijna nooit, maar om naar het Piazza Cavour te gaan. Daar kan ik namelijk vanaf drie uur mijn startnummer ophalen, krijg ik ook een dropbag om warme kleding in te doen die ik na het finishen boven op de berg terug krijg.

Omdat we al heel snel op het Piazza Cavour zijn en daar al heel veel reuring is, kijken we wat rond, maken hier en daar een praatje, maar blijven er nog niet hangen. We zijn een klein stukje terug gelopen en daar hebben we onszelf in zo’n typische Italiaanse gelateria verwend met een lekker ijsje. Heerlijk! Iets verderop hebben we dat op een nog veel kleiner pleintje lekker in het zonnetje opgepeuzeld. Hoezo de toerist uithangen?

Tegen kwart voor drie zijn we weer op Piazza Cavour, kletsen wat met verschillende mede deelnemers en met enkele supporters. We horen alweer verhalen die voor diverse emoties zorgen. Zo komt ook voor mij meteen een aantal dierbaren in mijn gedachten voorbij. Dierbaren die er helaas niet meer zijn, maar waar ik nog regelmatig aan denk en/of over spreek. Zeker de laatste tijd weer en naarmate de dag van morgen nadert.

Om drie uur krijg ik mijn startnummer en dropbag. We lopen terug naar het appartement en daar maken we alles klaar voor morgen. Marion als supporter die het er voor over heeft om ’s morgens al vroeg met de bus naar boven te gaan, daar de hele dag te moeten blijven en zich maar moet zien te vermaken. Wat is het toch een prachtmens!

En ja, mijn spullen maak ik klaar om te gaan lopen en ook de dropbag wordt gevuld. Als ik dan alles zo klaar zie liggen, dan overvalt me enerzijds een gevoel van warmte, anderzijds een koude rilling. Die rilling door het zien van en herinneren aan onder andere mijn eerder dit jaar overleden collega. De warmte doordat ik het gevoel op een of andere manier iets te kunnen betekenen voor mensen met kanker of hun naasten. Mixed feelings dus, maar het positieve overheerst nadrukkelijk.

Tegen half vijf lopen we terug naar Piazza Cavour. Daar lever ik mijn dropbag in, gaan we op een terras zitten en wachten we tot om vijf uur de welkomstbijeenkomst volgt. Het is prachtig om te zien hoe de grote diversiteit aan deelnemers zich verzameld heeft. Teams met allemaal dezelfde shirts aan, met teksten die herinneringen op kunnen roepen aan hun dierbaren. Maar ook de Marechaussee die met een flinke club vertegenwoordigd is.

Allerlei leeftijden, diverse vormen van getraindheid, verschillende uitgangspunten, maar ieder met hetzelfde doel. Namelijk, zoveel mogelijk geld inzamelen voor het CPTC onderzoek naar behandeling tegen kanker. En de teller staat nu ik dit schrijf al op ruim 960.000 euro. Ge-wel-dig! Daar heb ik zelf een kleine 2800 euro aan mogen bijdragen door de diverse donaties. Wat ben ik daar ongelooflijk blij mee! Nogmaals dank aan iedereen die mij heeft gesponsord. Het motiveert enorm. En morgen ga ik mijn beide beste beentjes voor zetten om het helemaal waar te maken dat die euro’s verdiend zijn.

Ciao, Marc