Zondag is ‘zon’dag

Laat ik beginnen met iedereen te bedanken voor alle wensen, complimenten, bedankjes en allerlei andere loftuitingen die ik kreeg naar aanleiding van gisteren. Via de app, via telefoongesprekken, via videocalls, life, via Marion’s Facebookpagina en ook via mijn blog, op heel diverse manieren kwamen ze binnen. Dat heeft me heel erg goed gedaan en dat doet het nog steeds. Dus een hele dikke vette dankjewel aan allemaal.

Naast bovenstaande ben ik ook blij met het gevoel in mijn benen. Ik had het veel erger verwacht, maar tot nu toe heb ik geen enkele spierpijn. Mijn benen voelen wel zwaarder als ik een trap op loop, tegen een helling op loop of anderszins iets meer dan normale inspanning moet leveren. Maar als het zo doorgaat dan teken ik ervoor.

Gisteren was ik best moe, maar niet kapot. Toen ik gisteravond bij thuiskomst in het appartement aan Marion vertelde dat ik aan mijn blog wilde gaan werken, vroeg ze me of ik dat echt nog wilde gaan doen. Ja dus, en ik ben heel blij dat ik het gedaan heb. Het van me afschrijven van wat ik in mijn hoofd heb, wat ik voel en heb gevoeld, wat ik ervaar en heb ervaren en hoe dat dan verder doorwerkt in mijn kop… niet normaal. Dan helpt schrijven me echt goed. Nadat het verhaal en de foto’s online stonden, was er meteen meer rust. Gelukkig wel.

Toch kon ik niet meteen de slaap vatten toen we naar bed gingen. Normaal gesproken slaap ik bij wijze van spreken al voordat ik lig, maar nu heb ik nog even liggen draaien. Gelukkig niet al te lang, maar het zegt me toch iets over hoe bewogen mijn dag voor mij is geweest. En nu, een dag later en ook ‘The Day after’ kan ik gerust zeggen dat StelvioforLife echt helemaal achter me ligt en dat onze vakantie nu echt is begonnen. Het werk zit erop 😉

Vanmorgen hadden we niets gepland. Eerst maar eens bekijken hoe ik me voelde na het opstaan. Ach, om half 7 was ik er alweer uit. Voldoende uitgerust en trek. Dus hoppa, eruit en eerst maar eens ontbijten. Marion ligt dan nog lekker te pitten, dus na het ontbijt pak ik mijn e-reader en terwijl het flauwe zonnetje al heerlijk naar binnen schijnt en de eerste warmte doorgeeft, beleven de hoofdpersonen in mijn David Baldacci thriller spannende avonturen. En onder het genot van een kop koffie wordt het steeds lastiger om het boek weg te leggen. Maar waarom zou ik dat eigenlijk doen? Lees lekker door en zie hoe de dag verloopt… Tja, why not?

Rond half 10 is Marion ook wakker. We kletsen even bij, we maken ons klaar en rond half 12 zitten we in de auto. Onze GOEDe Clio weet niet wat hem overkomt. Hij heeft 2 hele dagen stil gestaan tijdens een vakantie. Hoe dan? Niets voor ons om tijdens een autovakantie de auto 2 dagen niet te gebruiken, maar ja, met een hele dag in Bormio afgelopen vrijdag en gisteren de hele dag bezig met StelvioforLife…

Maar goed, Mister Clio start meteen en lijkt er zin in te hebben. We gaan een stukje toeren en ik heb een route uitgezocht die niet al teveel kilometers vraagt, maar wel tijd zal kosten. Zeker als we ons normale ‘vakantiegedrag’ gaan vertonen. Wat dat is? Auto in, stukje rijden, iets moois zien, stoppen, auto uit, rondkijken en foto’s maken, auto in, rijden, stoppen voor een bakkie koffie of iets te eten, en zo kan het verhaal de hele dag doorgaan. Vinden we heerlijk 😊

We rijden eerst richting Livigno, een belastingvrij gebied in Italië. Allereerst is het een mooie rit er naartoe, het ligt in een prachtige omgeving en, Nederlanders als we zijn, we kunnen er relatief goedkoop tanken. 1,55 euro per liter, prima zo. Tank vol en door… Dan rijden we richting Zwitserland. Net over de Passo di Forcola stoppen we en eten we een broodje. Heerlijk plekje, prachtige omgeving, geweldig lekker zonnetje, wie maakt ons wat?

Een tijdje later komen we langs het Lago di Poschiavo. Waanzinnig mooi blauw water en een prima grootte om er een wandeling omheen te kunnen maken. Ik schat zo’n 5 kilometer en vrijwel volledig vlak. Toch doen we dat vandaag nog even niet. Mijn benen voelen goed en waarschijnlijk zou zo’n wandeling prima kunnen, maar ik wil niet halverwege zijn en dan problemen krijgen. Dan maar even wachten en nu vooral genieten van het uitzicht.

Daarna komen we door het plaatsje Tirano, niet te verwarren met het Albanese Tirana. Nee, dit is echt zo’n klein Italiaans plaatsje, maar wat mij vooral opvalt is hoe het verkeer zich hier mengt. En dan voornamelijk trein en auto. De spoorbaan en de doorgaande weg liggen namelijk aan elkaar, kruisen elkaar, maar opeens moest ik zelfs gevoelsmatig opletten dat mijn rechter buitenspiegel niet te dicht bij de trein kwam. Optisch bedrog, dat snap ik ook wel, maar het was wel vreemd dichtbij.

Ons volgende doel is de Passo di Gavia. Om daar te komen moesten we nog zo’n vijf kwartier rijden en dat ging door kleine dorpjes, iets grotere dorpjes, kleine stadjes, maar vooral door bergachtig gebied. Het bergen rijden levert me hier gewoon een workout op. En dat vind ik toch erg op deze manier… (niet dus 😉)

Op de weg naar de top van de Gavia stoppen we nog even langs de weg op een mooi plekje voor een bakkie koffie. Ja, wij zijn van die Nederlanders die op zo’n dag lekker onze lunch en koffie kunnen meenemen, de regisseursstoeltjes in de auto leggen en als we willen dan op geweldige plekjes op onze geheel eigen manier genieten. Carpe Diem dus! Bovenop de Passo di Gavia hebben we vanzelfsprekend een stop gemaakt. Het is een apart landschap daar op ruim 2500 meter hoogte. Kijk maar naar de foto’s. maar het heeft iets… Ik hou er wel van. We hebben overigens weer heel wat diverse soorten berglandschappen mogen aanschouwen.

En centraal vandaag? De zon! Het was een echte ‘zon’dag deze zondag. Dankjewel Zonnemans. Morgen nieuwe afspraak?

Ciao, Marc