Go West! En hoe!

Zaterdag 15 juni 2024 is weer een reisdag geworden. Doel was de stad Grand Junction in het westen van Colorado en daar zijn we nu ook. Maar wat een prachtige rit is het geworden zeg! Deze staat heeft zo enorm veel mooi berggebied, niet te bevatten. Zoals al eerder beschreven is het Rocky Mountain National Park een prachtig deel van Colorado, maar het is maar een heel klein deel van de hele staat. Om nog maar helemaal niet te spreken van de verhouding tussen het National Park en de gehele Rocky Mountains. Die hele bergrug loopt namelijk van noord naar zuid door heel Canada en de VS. Dan ben je nog even onderweg als je dat in z’n geheel wil doorkruisen.

Maar wat we vandaag gezien hebben is weer betoverend mooi te noemen. Het eerste deel van de reis ging vlotjes. Prima wegen afgewisseld met stukken hotseknotsweg, maar over het algemeen goed te berijden. Dan doemt er ineens een prachtig plekkie voor een koffiestop op en daarna draaien we de I-70 snelweg. Maar wat voor één! Een snelweg die door een omgeving voert die me het water in de mond doet lopen. Ja, ik weet dat ik mijn aandacht op de weg moet houden en dat doe ik ook zeker. Maar het is hier zo geweldig mooi. Hier rij je voor je plezier honderden kilometers over de snelweg. Tenminste, ik wel. Eén ding dat niet zo mooi was en wat we helaas onderweg ook hebben gezien; bosbranden. We hebben het vanaf grote afstand gezien, maar de natuur is op sommige plekken zo kurkdroog, dat er maar heel iets nodig is om de boel te laten branden. Zo zonde!

Toch gaan we na niet al te lange tijd alweer van de snelweg af. Onderweg komen we waarschuwingen tegen dat voertuigen die langer dan 35 voet zijn, niet over de Independence Pass mogen. Tja, dat maakt nieuwsgierig… Terwijl we rijden Googlet Marion naar die Independence Pass. En dat geeft reden genoeg om even te stoppen, te onderzoeken wat de mogelijkheden voor ons zijn en om uiteindelijk te besluiten zo’n 20 mijl terug te rijden en dan de weg naar de pas op te gaan. En wat een goed besluit was dat! Het stijgen en dalen begint meteen. We zien mooie meren, besneeuwde bergtoppen, heerlijke snelstromende riviertjes, enzovoort.

Maar voor we uiteindelijk bij de daadwerkelijke aanloop naar de Independence Pass zijn, zijn we zo weer anderhalf uur verder. En als we dan eenmaal op die weg zijn en de pas naderen, dan zijn de ‘oh’s’, de ‘ah’s’, de ‘moeiszien’s’ en de ’kiekussen’ niet aan te slepen. Wat geweldig hier! En dan zijn we nog niet eens boven op de pas. En als we daar aan komen… Dikke pakken sneeuw op een kleine 3700 meter boven zeeniveau, harde en koude wind idem dito, een heel donker wolkenpak in aantocht, maar nog steeds is de zon er en is het droog. En wat een omgeving! Om stil van de worden. En deze meneer moest natuurlijk weer even vanaf een bepaalde plek een foto maken. Deze meneer dacht gewoon even de sneeuw op de te kunnen lopen, maar deze meneer zakte er zo een halve meter in weg… Dat was even koud en nat, maar wel een leuke ervaring rijker 😉

Vanaf de pas is de weg naar beneden weer minstens zo mooi. Prachtige dalen, besneeuwde berghellingen, overigens wel waarschuwingen voor lawinegevaar, heel veel smeltwater en gelukkig weer hele mooie stopplekjes. Op een van die plekjes stoppen we vanwege het bord ‘point of interest’. We parkeren, stappen uit en kijken even rond. Terwijl Marion een bakkie koffie gaat zetten, komt er een jonge man in uniform naar me toe. Hij stelt zich voor als Jayden, stagiair bij de Rangers hier in de omgeving en dit is zijn tweede dag. Hij vraagt of hij wat informatie mag geven over de plek waar we zijn. Prima! In het dal waar we boven staan zijn nog enkele kleine houten huisjes te zien. Dat is alles wat nog over is van het goudzoekersstadje Independence dat eind 19e eeuw daar werd gevestigd. Dat stadje blijkt dus ook de reden voor de naam van de pas te zijn, mede omdat het stadje gevestigd is op 4 juli. The 4th of July is in de VS een nationale feestdag, onafhankelijkheidsdag. Jayden vertelt op een prettige manier en we wisselen nog wat zaken uit, maar daarna gaan we (na de koffie) verder. Hij moet zelf overigens weer naar andere toeristen toe.

Nog een aantal mijlen verder naar beneden komen we langs een enorm ruwe rotswand, zo ziet ie er tenminste uit. Als we stoppen en uitstappen om er wat foto’s van te maken, zien we een aantal vrouwen tegen de rotswand hangen. Klimmend en klauterend, puur op lichaamskracht en techniek. Wel gezekerd, maar geen verdere hulpmiddelen. Wat een kanjers! En als we dan nog even verder naar links kijken zien we nog iemand naar boven lopen. Een prachtige Golden Retriever loopt heel makkelijk te rotsen op, draait en keert alsof het niets is. Mooi beesie!

Door de omweg die we nu hebben gemaakt, zijn we wel ‘ietsje’ langer onderweg geweest naar Grand Junction dan ik in eerste instantie had bedacht. Zo’n 3,5 uur langer… Maar wat hebben we er veel moois voor terug gekregen. Thanks Colorado!

Bye for now,

Marc