The Overseas Highway nr. 1 to Key West

Dinsdag 2 juli 2024 lopen we rond 9.00 uur richting de parkeergarage aan 16th Street om de Jeep op te halen. Dat is een stukje van nog geen tien minuten lopen, maar ik ben alweer doorweekt. Het gaat al richting 30 graden en in een grote stad, tussen de hoge gebouwen, zonder wind… dan gaat het snel. Maar goed, we hebben een aardige rit voor de boeg en met de Jeep waarmee we gaan rijden is het mogelijk om bij de beide voorstoelen de dakdelen eraf te halen. Dat is dus het eerste wat we hebben gedaan, want als we dan geen cabrio hebben, maar toch een klein beetje ‘open’ kunnen rijden, dan zullen we dat zeker niet laten. Duimen dat Buienradar er naast zit en dat de regen die voorspeld is, ons passeert. En we hebben geluk! Naarmate we beetje bij beetje Miami achter ons laten zien we de ontzettend donkere wolkenpartijen steeds verder van ons af. Mooi zo! Op naar The Overseas Highway nr. 1, op naar Key West, zo’n 3,5 uur reistijd als je niet tussendoor stopt.

Vol verwachting rijden we de Nr. 1 op en het eerste stuk is vooral rechttoe, rechtaan. Links een hek, rechts een hek. Daarachter aan de ene kant een stukje begroeiing, aan de andere kant lijkt er wat water te zijn. Dan ineens, een tiental mijlen verderop… precies hetzelfde, maar dan omgekeerd qua links en rechts. Dan komt de afwisseling, denken we. We rijden het eiland Key Largo op en dat is gewoon vergelijkbaar met een langgerekt dorp. Met stoplichten, met winkels, met andere bedrijven, met…. weinig interessants voor ons, helaas… Oh ja, er zijn mogelijkheden om naar een soort waterpretpark te gaan, naar een park waar je met dolfijnen kan zwemmen, naar een schildpaddenhospitaal en dergelijke dingen. Maar dat is niet waar we hier voor zijn. We komen voor die weg. Die weg die we op TV zien en die over al die eilanden en vooral die bruggen met die lange stukken weg over zee voert. Maar het duurt en het duurt nog een hele tijd voor het zover is.

Pas als we in de buurt komen van de Seven Mile Bridge, dan is het meteen mooi. Dan is het meteen wat ik me er van heb voorgesteld. Dan zien we een lange weg met aan beide kanten de knalblauwe zee, maar ook dezelfde weg die met z’n pootjes over een heel lang stuk in die knalblauwe zee staat. Dit is hoe het in mijn voorstelling moest zijn. Yes!

Zo zien we tot aan Key West nog een flink aantal bruggen, prachtige jachten die op zee varen of in de haven liggen, maar ook bij huizen die een eigen aanlegsteiger voor de deur hebben. Wat een combinaties zijn daarbij zeg! Dat moet wel vele miljoenen hebben gekost. Ben ik er jaloers op? Absoluut niet. Als je maar kan doen wat je wil, omdat je geld genoeg of teveel hebt, geniet je er dan wel echt van? Wij moeten er jaren voor sparen om zo’n reis als nu te kunnen maken en dan maakt het de voorpret, het plezier van het uitzoeken en plannen en de daadwerkelijke reis zelf alleen maar mooier en waardevoller. Iets waar we jarenlang naartoe leven is voor ons elke weer een mooi gezamenlijk doel. Een doel dat we eerst een beetje vorm geven en dan naarmate de tijd vordert steeds verder finetunen. Heerlijk!

Terug naar vandaag. We rijden Key West in en meteen is duidelijk dat het dit een supertoeristisch stadje is. Maar ook met een stuk historie qua huizen, een beroemde schrijver (Ernest Hemingway) en een oud president van de Verenigde Staten (Harry Truman). Wat ik zelf graag wilde zien, is het meest zuidelijke punt van het vasteland van de VS. Dat is een soort boei die vlak aan zee op het land staat en ook met de tekst van dat punt erop. Maar ook dat het vanaf daar maar 90 mijl naar Cuba is. Cuba en de VS hebben een lange geschiedenis die nou niet bepaald altijd vredelievend genoemd kan worden. Maar veel Cubanen hebben hun heil in de VS gezocht en nog steeds vluchten er mensen naar de VS om daar hun American Dream waar te maken. Dan lijkt 90 mijl niet ver, maar in een gammel bootje over ruwe zee… Velen halen het niet levend, worden opgepakt door de Cubaanse autoriteiten en wie weet wat er dan met ze gebeurt? Of ze worden door de Amerikaanse autoriteiten opgepakt en soms hebben ze het geluk dat ze asiel kunnen aanvragen. Het is een zwaar en risicovol leven dat sommigen leven. Overigens weten we uit heel nabije kring hoe het leven van een vluchteling kan zijn en hoe zwaar een reis kan uitpakken. Maar als je dan uiteindelijk asiel krijgt en een gelukkig leven kan opbouwen, dan lacht de toekomst deze mensen weer toe. En wij kunnen weten hoe blij we daarmee kunnen zijn 😉

We hebben nog even in Key West verder rond gekeken, maar behalve een Frappuccino en een ijsje hebben we er verder niets naar onze gading gevonden. Of ja, eigenlijk wel, maar dan weer tegen prijzen die zo exorbitant hoog waren, dat we maar snel doorgelopen zijn. Als je snel door je budget heen wil zijn dan kan je ook in Key West goed terecht!

We zijn weer een stuk terug gereden en logeren nu in Islamorada. Nog steeds aan de Overseas Highway, maar al wel weer een stukje noordelijker. Morgen doen we ook nog wat dingen waarvoor we een auto nodig hebben en aan het einde van de dag moeten we de Jeep weer inleveren.

Bye for now,

Marc