Page Arizona, Glen Canyon, Horseshoe Bend en Lake Powell

Zondag 23 juni 2024 begon heel relaxed. We zijn pas tegen half elf vertrokken, aangezien we niet zover hoefden te rijden vandaag. Eén van de dingen die we vanmorgen eerst nog even hebben gedaan, is videobellen met onze dochter. Vandaag precies een jaar geleden zijn zij en haar man getrouwd en aan die dag hebben we geweldige herinneringen. Wat is het toch ook een prachtig stel! Het is ook de geboortedag van mijn vader. De man is er al ruim 14 jaar niet meer, maar hij is nog vaak dichtbij me. Hij heeft ook deze reis alweer heel wat keren meegekeken en genoten. Ik ben er zeker van dat hij vrijwel elke dag meerdere keren ‘kiek es’, ‘moei es sien’ of ‘man, wat mooi!’ zou hebben gezegd.

Zoals gezegd hoefden we niet ver te rijden. Doel is het stadje Page en dat ligt net over de staatsgrens tussen Utah en Arizona. We komen kort daarvoor eerst langs het grote en apart gevormde Lake Powell. Beide staten grenzen aan het meer en er is veel wateractiviteit te doen en te zien. Zo zien we heel wat bootjes, boten, jetski’s en andere vaartuigen op het water. Er is een jachthaven die vol ligt en dat is de enige waar we langs komen. Maar er zijn er vast veel meer aan zo’n groot meer. Overigens hebben we nog even met een ranger staan praten over de borden en de controles bij de boothelling. Alle boten die te water gelaten worden en ook die er weer uit komen, worden gecontroleerd. Degene die de boot op dat moment beheert, of het nu de eigenaar is of niet, moet de boot helemaal schoonmaken. Zodanig dat er niets, maar dan ook niets meer is dat schade kan toebrengen aan de natuur. De schadelast in de hele VS is de laatste jaren zo'n 120 miljard dollars per jaar geweest. Niet zo gek dat men nu moeite doet om alles onder controle te krijgen.

Enkele mijlen voor Page is er een aankondiging dat we de Glen Canyon Dam naderen. We stoppen er om even rond te kijken en zijn onder de indruk van die enorme muur die al dat water tegenhoudt. Ernaast ligt ook een mooie stalen brug die de ene kant van de canyon met de andere verbindt en daar alle verkeer over laat steken. We zijn ook even over die brug gelopen. Conclusie? We zijn er van onder de indruk, maar die dam noch de brug kunnen tippen aan wat er onder c.q. achter ligt. En dat is de Glen Canyon zelf! Wat een schitterend iets! Ook hier stroom de Coloradorivier weer in al zijn pracht en praal.

Maar het mooiste van vandaag is toch echt één van mijn bucketlist items geweest. The Horseshoe Bend. Even voorbij Page kan je naar een uitzichtpunt op 305 meter hoogte en dan zie je de Colorado River een bocht in de canyon maken. Die bocht heeft ongeveer de vorm van een hoefijzer, vandaar de naam. Maar de naam is leuk, het uitzicht zelf is magnifiek! We hadden een tip gekregen dat het licht het beste valt aan het einde van de ochtend, begin van de middag. Dat komt dan goed uit, want doordat we inmiddels weer een andere tijdzone binnen zijn gegaan bij het passeren van de staatsgrens, zijn we rond 12.00 uur bij de Horseshoe Bend. Onze biologische klokkies stonden nog op 13.00 uur ingesteld, dus hebben we eerst maar even iets gegeten. Maar daarna? Een kwartiertje lopen in de verzengende hitte en op naar een soort hoogtepunt van deze dag. Wat is dit iets om voor altijd te koesteren. Thanks, Mother Nature!

Bye for now,

Marc