Interstate, inderdaad

Dinsdag 4 juni 2024. Onze eerste nacht in de Sunseeker zit erop en we kunnen wel stellen dat het vannacht knap koud is geweest in Washington State. Koud genoeg om meerdere lagen over te hebben. En als je dan ’s nachts een sanitaire stop moet maken, dan is het ook in de camper wel heel erg frisjes. En nee, we doen geen verwarming aan ’s nachts. Dan liever even in de kou en daarna weer snel onder het dekbed. Tegen zeven uur was ik wakker en even later gingen de luikjes van mijn buurvrouw ook open. Ach, toen zijn we er maar gewoon uitgegaan en gaan douchen.

We zijn weer verwelkomd door Moeder Natuur die haar kinderen met water aan het overgieten was. En wij waren twee van die kinderen. Met andere woorden, de regen viel weer gestaag. Na een ontbijtje was het inpakken geblazen. Dan komt meteen onze routine van het camperen weer boven. Zoals we al jaren met onder andere onze eigen camper gewend waren hebben we dan allebei zo onze eigen taken en dat zorgt ervoor dat we vlot klaar zijn om te vertrekken.

Rond kwart over negen rijden we weg, de Interstate 90 (I-90) op. Deze snelweg is lang, heel lang. Gisteren zijn we vanuit Seattle deze snelweg op gereden naar het oosten, we zijn er een nachtje af geweest en vandaag gaan we er gewoon op verder. Richting het oosten pakken we nog een flink stukje mee, maar gelukkig hoeven we hem niet helemaal af te rijden. De weg is namelijk 3021 mijl, 4862 kilometer, lang en is de langste Interstate Highway van de Verenigde Staten. Via deze weg passeer je dan ook echt een flink aantal staten en meerdere tijdzones. Zo hebben we vandaag Washington State achter ons gelaten, zijn we door Idaho gereden en zijn we nu in Montana aangekomen. Qua tijdzones zitten we weer een uurtje dichter bij de Nederlandse tijd. Er is nu ‘nog maar’ 8 uur verschil met Nederland. Ons bioritme krijgt zo heel wat te verduren deze Grand Tour. Maar ja…

We hebben vandaag heel verschillende landschappen gezien, voor zover we ze konden zien. Want de regen viel flink en ook langere tijd. Af en toe een droge periode, maar toch veel ‘voorruitheenenweerzwiepersaan-weer’. Gisteren schreef ik al dat we de bergen van Washington State nauwelijks konden zien. Dat was vandaag niet veel anders. Toen we het wat droger kregen en meer in het midden en oosten van deze staat aankwamen, was er vooral sprake van veel landbouwgrond en heuvelachtig landschap. De akkers zijn groot, heel erg groot. Als je hier als boer een dergelijk stuk grond in bezit hebt, betekent dat ook direct heel veel werk. Want zie het allemaal maar eens goed en tijdig te onderhouden. Dat red je niet zonder voldoende mensen en materiaal.

Verder naar het oosten passeren we de stad Spokane. Een aardig grote stad, maar geen enorme stad. Wat ons wel opviel was dat er langs de I-90 aan beide kanten enkele bedrijven zijn gevestigd waar campers en caravans worden verkocht en vermoedelijk ook wel verhuurd. Die wagenparken zijn enorm groot. Honderden, zo niet duizenden campers en caravans in allerlei verschillende soorten en maten. Wat daar allemaal stil staat moet een gigantisch kapitaal vertegenwoordigen. Miljoenen dollars bij elkaar.

Toen we richting de grens met Idaho reden nam het gebied dat bebost is toe. Bomen, bossen, wouden, niet normaal, zoveel en zo groen. Zelfs een parkeerplaats langs de I-90 waar we even stopten was bebost. Overigens liep ik net even buiten toen mijn oog viel op een tweetal motorhomes, zoals de campers hier worden genoemd, dat langs reed. Zo groot als een touringcar en achter beide exemplaren een trailer met een powerboat erop. Zo’n supersnelle boot waar wedstrijden mee worden gevaren met apparaten die meer over het water lijken te scheren dan in het water lijken te varen. Het zijn bijna vliegende boten te noemen. Ik heb geprobeerd snel nog één van die combinaties op te foto te zetten. Ik moet er overigens niet aan denken om zelf met zo’n powerboat te varen. Ik weet dat er levensgevaarlijke capriolen mee worden uitgehaald en dat er best wel dodelijke ongevallen mee zijn gebeurd.

Verder in Idaho en een tijdje later ook in Montana hebben nog steeds heel veel bebost gebied om ons heen, maar ook nog steeds een overactieve tuinman of tuinvrouw die van bovenaf alle bomen nog iets harder lijkt te willen laten groeien. Water, water en nog eens water… Uiteindelijk zijn we rond even na half vijf op The Nugget RV Resort in St. Regis. Voor ons is het dan eigenlijk nog maar iets over half vier, maar we gaan maar gewoon mee met wat hier gebruikelijk is. Lijkt me wel het beste en handigste om te doen. En zo hebben we ook even een wat andere tijdsindeling en besteding dan gisteren. Toen was ik pas tegen elf uur ’s avonds klaar met het blog, uitzoeken van zaken voor vandaag, et cetera. Da’s niet fijn en niet wenselijk om vaker te doen. Vandaag zorg ik dat ik vanavond ook gewoon andere dingen kan doen. Een spelletje, iets lezen, een campinkje rond, wat dan ook.

Oh ja, hier op de camping staan ook weer van die ‘schattige kleine motorhomes’. Schattig? No way! Klein? Echt niet? Motorhome? Ja, als je dan over een huis op wielen spreekt, dan staat hier wel een aantal voorbeelden. Wat een joekels! Sommigen zijn mooi van lelijkheid en protserigheid, maar er staan ook prachtige exemplaren bij. Wat ze kosten? Nieuwprijzen van 2 a 3 ton zullen niet vreemd zijn denk ik. Sommigen zijn net omgebouwde touringcars, anderen zijn enorme caravans die op een pick-up worden geplaatst om te kunnen worden verplaatst. Achter de grote jongens hangt veelal aan een stang een personenauto die voor dagelijks gebruik wordt losgekoppeld.

Als je dit allemaal bij elkaar ziet, dan hebben wij ‘maar’ een hele kleine camper. Dan is 7,6 meter lengte peanuts vergeleken met sommige anderen. En wat zegt dat? Nou, dat ik er heel blij mee ben zoals het gaat. Wat moet je in vredesnaam met zo’n enorm groot apparaat, zeker in het kleine en krappe Nederland en ook in veel andere Europese landen. Voor hier? Ruimte genoeg. Maar ja, ik wil niet in de VS wonen hoor, echt niet. Wij genieten dus nu vooral van onze RV, de Rental Van, gedurende deze weken. Daarna leveren we hem weer in en genieten we op onze eigen manier verder. In ‘onze’ RV hebben we vandaag ook de slide out uitgedaan. Wat een enorme zee aan binnenruimte win je daarmee zeg! Geweldig!

Morgen rijden we verder richting het oosten. Waar we precies gaan uitkomen weet ik nog niet. Als ik straks klaar ben met het blog dan ga ik daar wel eens verder naar kijken. Maar het eerste National Park dat we willen aandoen staat nu wel vast. Een prachtig gebied met geweldige natuur. Yellowstone, we zijn onderweg 😉

Bye for now,

Marc