The Sunseeker heeft nieuwe bewoners

Maandag 3 juni 2024. We zijn gisteren heel erg op tijd gaan slapen, al om half zeven ’s avonds. Onze ogen vielen dicht tijdens het lezen, onze aandacht verslapte, we waren gewoonweg te moe om nog iets anders te doen. Dus? Tandenpoetsen en slapen. We zijn allebei heel snel in slaap gevallen en met een enkele onderbreking was het voor mij tien voor zes vanmorgen toen ik wakker werd en voor Marion maar iets later. Bijna de klok rond slapen is voor mij een onbekend fenomeen, maar blijkbaar was het nodig. Vervolgens zijn we ons maar klaar gaan maken voor de dag.

Het ontbijt was mogelijk van zes tot negen uur. Wij waren rond kwart voor acht beneden en het eerste wat opviel was het ‘serviesgoed en bestek’. Alles was namelijk van plastic, alles van wegwerpmateriaal. Niets wat ze hier recyclen, niets wat ze sorteren, niets wat afgewassen en opnieuw gebruikt gaat worden. Alles na gebruik in een grote afvalbak en huppekee, hier doen we niet mee met de moderne tijd waarin het milieu een belangrijk item is. En als je dan weet dat een plastic mesje op zich nog wel te gebruiken is om boter op je brood te smeren, maar voor geen centimeter werkt als je iets moet doorsnijden, dan snap je mijn matige ergernis denk ik wel. De kamer die we boekten was inclusief ontbijt, maar als ik de kamerprijs minus het ontbijt reken, dan is de prijs voor het ontbijt enigszins aan de hoge kant. 15 dollar per persoon vind ik best veel. Nou moet ik zeggen dat we wel een redelijke keuze hadden, maar die 30 dollar hadden we ons kunnen besparen. In ieder geval was het de prijs niet waard. Maar goed, we hebben ons eerder al voorbereid dat deze  vijf weken een heel duur deel van onze Grand Tour zou worden. En dat blijkt eens temeer.

Rond half negen zijn we weer op de kamer en dan moeten we ons nog zo’n 3,5 uur zien te vermaken. Want om twaalf uur komt meneer of mevrouw Uber voorrijden, dus dan moeten we gepakt en gezakt klaar staan bij de receptie. De koffers zijn al vrijwel volledig ingepakt, dus daar hoeven we niet veel tijd meer aan te besteden. Dan lezen we eerst nog maar even een stukje. De omgeving bestaat hier vrijwel alleen maar uit grote wegen, airporthotels, een casino en andere grote bedrijven. Het is niet echt een omgeving waarin nog even een mooie wandeling kunnen gaan maken. Daarom zorgen we dat we toch nog even wat beweging krijgen door naar de 7-Eleven 500 meter verderop te lopen. We halen daar nog even een paar sandwiches voor tussen de middag.

Om uiterlijk half twaalf moeten we uitgecheckt zijn en we zorgen ervoor dat we het ook niet veel eerder doen. Zo hoeven we beneden bij de receptie zo kort mogelijk te wachten tot we worden opgehaald. En wat schetst onze verbazing? Meneer Ali-die-zich-ook-Achmed-noemt-en-uit-Ethiopie-komt-en-al-achttien-jaar-in-de-VS-woont-en-twee-zussen-en-zeven-broers-heeft-die-allemaal-ook-in-de-VS-wonen rijdt om tien over half twaalf al voor. Nou prima, dan pakken we onze koffers maar in de Prius en laten we ons vervoeren naar Road Bear, de camperverhuurder waar we ons huis op wielen op gaan halen.

Bij Road Bear zelf geeft men aan dat we wel een beetje vroeg zijn, maar dat we al wel vast de hele papierwinkel kunnen doornemen en invullen. We zullen tot minimaal 13.00 uur moeten wachten voor de camper zelf klaar is. Prima hoor, we wisten van tevoren al dat dit er in zou zitten, maar alles wat klaar is, is klaar. Dan eten we onze sandwiches even op terwijl de crew van Road Bear zelf ook zit te lunchen. Maar even na 13.00 uur krijgen we de Sunseeker voorgeschoteld. Een prachtige camper van ruim 7 meter lengte, nog bijna nieuw, want 7500 mijl op de teller is echt niet veel.

Vandaag is een dag waarop een nieuwe vakantie lijkt te beginnen. En dat begin is er voor mij als we met de camper Seattle uit zijn en buiten de stad de bergen rondom ons zien. En als de eerste kilometers gereden zijn en ik een beetje bekend raak met dit cruiseschip op wielen. Want wat een luxe apparaat is dit zeg! Met zo’n grote Ford heb ik jaren geleden al eens eerder gereden en met een camper rijden heb ik ook best veel gedaan. Maar elke camper rijdt toch net weer even anders. En dit is een zware jongen van zo’n 5 ton. Gelukkig is het een automaat, maar dat zijn de meeste auto’s hier. We hebben zelfs een slide-out, zo’n stuk cabine dat je kan uitschuiven aan de zijkant als je meer binnenruimte wil. Een luifel zit er ook aan als bescherming tegen de zon. En deze is geheel elektrisch te bedienen. Door de hele camper heen zitten op verschillende plekken stopcontacten met ook usb-poorten, zodat er ook voldoende mogelijkheid is om al je elektrische apparatuur te laten werken en waar nodig op te laden. Voor de stopcontacten zijn wereldstekkers nodig, omdat er hier met 110 Volt wordt gewerkt en onze stekkers hier niet passen. Gelukkig hebben we voldoende wereldstekkers bij ons en ook nog een powerbank, dus dat moet wel goed komen.

Die slide-out hebben we overigens nog niet gebruikt. Vandaag was het gewoon zorgen dat we een eerste keer stonden op een campingplaats, zoveel mogelijk leerden kennen over het noodzakelijke gebruik. Alles wat extra is doen we een volgende keer. Zeker ook, omdat we vandaag pas rond kwart over zes op de camping aankwamen. En dat had weer als reden dat we onderweg nog een enorme vracht boodschappen moesten halen in een supermarkt. En super is zacht uitgedrukt. Hier lijken de Franse en Spaanse supermarkten nog kinderspel bij. Voor je dan alles maar hebt… Zoveel rijen met spullen, niet precies wetende hoe bepaalde zaken heten, er uit zien en waar ze staan. Soms zo ontzettend veel keuze hebbende, dat het gewoonweg belachelijk lijkt te zijn. En wetende dat we echt alles nodig hadden om de aankomende weken in de camper alles goed te kunnen laten functioneren. Dus niet alleen etenswaren, maar ook vuilniszakken, afwasmiddel, etc. Van die dingen die je normaal gesproken maar eens in de zoveel tijd haalt. Tja, de winkelwagen was flink gevuld en ons budget meteen een happie kleiner. Maar ja, als we hier enkele weken willen gaan genieten, dan moet je wat hè?

Vandaag staan we op RV Park Whispering Pines in Cle Elum. Dat is nog in Washington State en de omgeving is hier erg mooi. Tenminste, van wat we ervan kunnen/konden zien. Door de forse en laaghangende bewolking en de dikke regenbuien was het soms even heel mooi om te zien, maar veelal ook een grauwe grijze massa. Terwijl we van internet weten hoe mooi het hier moet zijn. Vanwege de weersverwachting hebben we de route dan thuis ook al aangepast. Daar waar het doel was om vanuit Seattle eerst naar North Cascades National Park (NP) te rijden, hebben we besloten dat NP te skippen en meteen richting Yellowstone National Park te rijden. Dat is nog een heel eind rijden, dus daar doen we nog wel enkele dagen over. Maar op die route en in die omgeving zou het in ieder geval droog/droger en dus beter weer moeten zijn. En Yellowstone is zo’n National Park dat ik echt heel graag gezien wil hebben. Morgen verder…

Bye for now,

Marc