Tour to the Bottom

Dinsdag 25 juni 2024 moesten we op tijd op, omdat we ons om 9.00 uur moesten melden in het plaatsje Williams, ongeveer een uur rijden verderop. Vandaag hebben we een ‘Tour to the Bottom’ gedaan. Een dagtour naar de Colorado River, maar dan in de Grand Canyon, dus naar de bodem van de kloof. Da’s weer iets heel anders dan de Canyon van bovenaf bekijken. We zijn benieuwd.

We zijn op tijd in Williams en zien dat het al een oud stadje is met een echt ‘western’ verleden. Daar komt nog bij dat het aan de befaamde Route 66 ligt/lag. Het is zelfs het laatste stadje dat een zogenaamde by-pass heeft gekregen. Pas toen de Interstate I-40 langs dit stadje getrokken werd, was de oude Route 66 helemaal vervangen. Nee, dat zeg ik verkeerd. Route 66 is er nog steeds, maar als je niet wil hoef je niet meer door al die plaatsjes heen. Je kan veel sneller van oost naar west, van Los Angeles naar Chicago en vice versa.

Chris, onze chauffeur en gids vandaag staat al klaar met zijn tourbus en we zijn eigenlijk verbaasd dat wij de enige twee gasten zijn vandaag. ‘This is a private tour today, nice!’ Het voordeel is dat we op op elk moment op elke plek in de bus kunnen gaan zitten waar we maar willen. Behalve de chauffeursstoel natuurlijk.

Chris heeft ons van tevoren wat informatie gegeven over hoe de dag ongeveer zal gaan verlopen en verder wisselt hij onderweg muziek en informatieve praatjes af. Prima combinatie zo. Na een klein uurtje draaien we de snelweg af naar het plaatsje Seligman. Ook die plaats ligt/lag aan Route 66. Hier zijn nog heel veel huizen, panden, winkels, snuisterijen en relikwieën die aan de 66 doen denken. Op de heenweg stoppen we er heel even, maar we stappen er niet uit. Op de terugweg wel.

We komen tegen half elf aan in de plaats Peach Springs, een stadje dat in het gebied van de Hualapai indianen ligt en ook vrijwel alles wordt er door mensen van die stam beheerd. We stoppen bij een supermarktje, tankstation, restaurantje, koffiehuis. Het is een van-alles-wat-zaak en het is fijn om er even van het toilet gebruik te kunnen maken. Maar vanzelfsprekend ook een kop koffie te scoren.

Vanaf daar gaat de rit pas echt beginnen. We rijden nog enkele honderden meters verharde weg en daarna is het 18 mijl vrijwel continue ‘downhill on a very, very bumpy road’. Vanwege het terrein kan er maar langzaam worden gereden. Gedurende ongeveer 75 tot 90 minuten worden we op onze stoelen getrild, heen en weer en door elkaar geschud. We rijden door een gebied dat echt onherbergzaam genoemd kan worden. Naarmate we lager en lager komen, neemt de begroeiing toe of ze verandert. Het wordt geleidelijk een combinatie van in verhouding steeds hogere bergwanden en groenere omgeving direct naast de weg.

En dan ineens draaien we een laatste bocht om en ligt daar voor ons de Colorado River. Kijken we links dan stroomt ie wat sneller, kijken we rechts dan is ie heerlijk rustig aan het kabbelen. Er gaat net een groepje mensen weg dat heeft geraft. De boten liggen er nog, maar de rust komt pas echt vanaf het moment dat we nog maar met z’n drieën zijn. We maken wat foto’s, we genieten van de omgeving, gebruiken er de lunch en koelen nog even wat af in de rivier. Prachtige momenten op een prachtige plek. Er komen niet zoveel mensen op de bodem van de Grand Canyon. Volgens onze gids ook niet diegenen die afdalen via de trail die in een dag lopen naar beneden gaat en in een volgende dag weer naar boven. De mensen die die trail lopen, gaan wel ver naar beneden, maar eindigen nog steeds op een soort plateau vanaf waar ze naar de Colorado River beneden hun kunnen kijken. Pas in de rivier sta je echt op de bodem, aldus Chris. Tja, doen we toch iets wat velen niet doen 😉

Na een heerlijke Subway sandwich en wat randzaken, is het nog even een kwestie van pootje baden en dan gaan we terug. De weg omhoog gaat sneller dan naar beneden. We stoppen weer even in Peach Springs voor een sanitaire stop en vervolgens stoppen we weer in Seligman. Niet alleen om nog even wat Route 66 kiekjes te maken, maar ook om bij een voor Chris vaste stek een ijsje of een shake te scoren. Lekker! En de mensen die daar werken zijn vrijwel allemaal familie. Er is ook op heel veel plekjes een stuk familiegeschiedenis te vinden. En de mensen zelf? Geweldig! Van Latino afkomst, vlotte babbel, heerlijke humor, maar vooral gastvrij. Leuke afsluiter voor vandaag.

Overigens hebben we met het weer geluk gehad. De hele morgen en een deel van de middag hebben we prachtig zonnig weer gehad, maar op de terugweg begon het te regenen. Eerst een beetje druppelend, maar later ging het flink tekeer. En in de verte zagen we wolken hangen…, zo dreigend en in vormen alsof er een waterhoos aankwam. Daar hebben we dan gelukkig weer geen last van gehad. Het was niet echt een fijne bijkomstigheid dat de airconditioning het niet meer deed halverwege de afdaling in de kloof. Het was er zo warm dat de airco in een soort beveiligingsstand ging, aldus Chris. En wie ben ik om hem niet te geloven? Ramen open en genieten van een zuchtje naar binnen stromende wind kan ook heel lekker zijn.

Rond kwart voor zes zijn we terug op de camping. Moe, maar voldaan zoals dat heet. En morgen is het weer op tijd op staan. Dan ga ik het een stukje hogerop zoeken.

Bye for now,

Marc