Na de pauze

Zaterdag 1 juni 2024. We zijn nu ruim twee weken thuis en dat zijn voor mij twee hele vreemde weken geweest. Wetende dat ik vakantie heb, maar niet op vakantie ben in een periode van twee weken is iets dat in mijn brein niet klopt. En wat ik ook niet gewend ben. Als ik zo’n periode vakantie heb, dan zijn we eigenlijk altijd ergens in het buitenland. En dat is nu dus niet zo geweest. Ik ben gelukkig ook niet ziek, dus ook dat is geen reden om thuis te moeten zijn. Maar werken doe ik ook niet. Het is zo’n enorme reset van mijn brein geweest de afgelopen weken, het kostte me echt moeite. Vanzelfsprekend ben ik heel blij dat we nu alweer tweeënhalve week geleden de beslissing hebben genomen om vanuit Spanje naar huis te gaan. Daar was alle reden voor en het was ook een hele goede, zo niet de enige juiste beslissing. Maar in mijn hoofd gebeurt er dan toch van alles. De planning moest omgegooid worden, de tijd moet anders ingevuld worden, überhaupt ingevuld worden trouwens. En als ik alles dan weer op de rij heb, dan merk ik ook hoe snel de tijd toch weer voorbij is gegaan en nog steeds gaat.

Er is sinds onze thuiskomst veel gebeurd. En daar waar op het ene vlak wat meer rust is ontstaan, daar komt er op een andere manier wel weer iets voor in de plaats. Enerzijds was het een kwestie van ‘er zijn’ voor een ander. Anderzijds is het actie ondernemen om een doel te bereiken, aandacht  besteden aan een ander, maar binnen de eigen grenzen, luisteren naar toekomstplannen, er is van alles voorbij gekomen. Mooie en minder mooie zaken en soms ook ronduit rottige zaken.

Achteraf gezien is het heel goed geweest dat we nu twee weken eerder thuis waren. Die ‘pauze’ heeft ons namelijk ook tijd opgeleverd. Naast dat we er voor onze naasten wilden en konden zijn, was er ook (meer) ruimte voor enkele praktische zaken. Zo heb ik gelukkig nu weer een goede zonnebril. Zo hebben we een aantal bezoeken afgelegd die binnen de eerder geplande drie thuisdagen niet mogelijk waren geweest. Zo ben ik afgelopen dinsdag op kantoor van mijn werk geweest en heb een presentatie met prachtige plannen voor ons bedrijf bijgewoond. Zo heb ik een bezoek gebracht aan een zieke collega die zich al enkele jaren door een enorm heftig proces heen vecht. Zo hebben we meer tijd gehad om de laatste voorbereidingen te treffen voor het vervolg van onze reis. Zo hebben we gisteren met de kinderen en kleinkinderen een gezellige avond uit (eten) gehad. Zo is er eigenlijk heel veel tijd geweest om de boel weer op de rit te krijgen.

Morgen vertrekken we voor ons volgende deel van de Grand Tour 2024. Om 9.00 uur vliegen we vanaf Schiphol naar Seattle in het noordwesten van de Verenigde Staten. Het is volgens planning 10 uur en een kwartier vliegen, dus komen we rond 10.15 uur aan. Vanwege het tijdsverschil van 9 uur komen we dus maar vijf kwartier later aan dan het tijdstip van vertrek. Vreemd, maar zo werkt het nu eenmaal. Het zal dus een lange dag worden, maar goed, we hopen dat we in ieder geval een beetje tijdig kunnen inchecken in het hotel. Dan zijn we de bagage in ieder geval vast kwijt en kunnen we gaan beslissen wat we de rest van de dag doen. Het is dat we de camper niet op dezelfde dag mogen ophalen, maar anders was dat de optie waar onze voorkeur naar uit zou gaan. Maar vanwege veiligheidseisen mag de camper altijd pas de volgende dag opgehaald worden. Dat snap ik ook wel hoor. Campers zijn dure apparaten en als je die als gevolg van vermoeidheid in de prak zou rijden… Nee hoor, dan is er in Seattle zelf nog wel genoeg te doen, maar we laten het aan onze zin, energie en deels het weer afhangen hoe we de middag en avond daar besteden. Waarschijnlijk liggen we wel op tijd (Seattle tijd) in bed. Dat tijdsverschil zal toch overbrugd moeten worden 😉

Morgenochtend of eigenlijk vannacht loopt de wekker om 3.30 uur af. We moeten om 6.00 uur op Schiphol zijn en we gaan wel naar de VS, dus de veiligheidseisen zijn enorm. Inchecken is alvast online gedaan, maar de bagage en wijzelf zullen toch echt morgen in fysieke gesteldheid door alle procedures heen moeten. Het zij zo. Het is voor een goed doel en we hopen op nog eens vijf prachtige weken Grand Tour.

Tot de volgende keer.

Marc