Naar de VS

Zondag 2 juni 2024 is een reisdag, maar dan ook meteen eentje die er flink inhakt. Om half vier de wekker af laten lopen is niet bepaald gewoon, om half vijf vertrekken ook niet, maar ja, je moet soms wat hè? Tegen zes uur hebben we de auto geparkeerd en zijn we op weg naar de vertrekhal. Elke keer als ik weer op Schiphol mijn auto parkeer verbaas ik me weer hoe groot die parkeerplaats is. En dan heb ik het in dit geval alleen nog maar over één van die enorme blikverzamelingen. Het is zaak goed te onthouden waar je je voiture neerzet, anders zoek je je een ongeluk bij terugkeer. Deze keer staan we op ‘kaas 114’. Foto gemaakt, opgeslagen, moet goed komen.

We zijn zo in de vertrekhal en er is nog geen rij voor de check-in van de bagage. Da’s makkelijk, want dan kunnen we vlot door. Het duurde even drie korten en drie langen voor ook het scanapparaat Marion’s paspoort had geaccepteerd. De grondstewardess swipete het document door de daarvoor bestemde gleuf, maar no way dat het pakte. Naar een andere computer en daar de swipe herhalen, en nog eens, en nog eens, maar helaas. Dan de paspoortgegevens handmatig invoeren? Ja, prima zegt een van haar collega’s. Zo gezegd, zo gedaan en ja hoor, acceptatie en ook meteen de boardingpass erbij. We mogen door naar de volgende ronde.

Ook bij de security gaat het vlot, maar bij de douane is een paspoort zelfscan. Daar lag Marion haar paspoort alweer dwars. Niet letterlijk, maar figuurlijk. Na drie pogingen ging het wel goed. Gelukkig maar!

Ondertussen hebben we bericht gekregen dat onze vlucht vertraagd is. In plaats van 9.00 uur wordt het 9.40 uur. En nog weer iets later wordt de vertrektijd naar 9.55 uur verzet. En die tijd is wel gehaald. Om de tijd te doden hebben we verschillende winkels diverse keren gepasseerd, hebben we twee keer een kop koffie gehaald en die wordt nog altijd met gouden apparaten gezet waarschijnlijk. Die prijzen zijn nog altijd belachelijk daar, maar de koffie in het vliegtuig vind ik helemaal niet te drinken, dus dan kies ik nog liever voor een iets duurdere, maar wel lekker bakkie pleur.

Bij het boarden werkt men bij Delta met zones. Wij hadden stoelen in zone 6, dus moesten we even wachten, maar het liep best vlot door. Tot in het vliegtuig, want daar bedacht een meneer zich dat hij staand in het gangpad zijn hele handkoffer meerdere keren in en uit moest gaan pakken en in en uit de bagagebakken moest halen. Tja, dan hoopt zich het aantal mensen in de rij wel op…

Toen we aan het taxiën waren dacht ik na een kwartier dat we rijdend naar Amerika zouden gaan proberen te komen. Man, er leek geen eind aan die taxirit te komen. Maar rond kwart over tien zijn we los. En dan begint de lange reis… Na zo’n anderhalf uur krijgen we een soort van ontbijt voorgeschoteld, maar dit zou ook als lunch gebruikt kunnen worden. Soms zelfs als diner. En het smaakte me best. Nadat de lege borden en dergelijke opgehaald zijn, vraagt de purser aan alle passagiers om de luikjes voor de ramen dicht te doen. Huh? Het is eind van de ochtend mevrouw. Hoezo? Laat alsjeblieft die luikjes gewoon open voor wie dat wil, maal nee hoor, de passagiers moesten kunnen rusten. Maar we zijn toch niet met een bejaardenreis onderweg? Sommigen zullen vermoedelijk altijd en overal kunnen slapen, maar ik niet. En als ik nu wel zou kunnen slapen, dan wordt mijn bioritme helemaal overhoop gegooid. We moeten namelijk ook nog even negen uur tijdsverschil overbruggen. Deze purser wilde dus graag dat de vlucht van zo’n 10 uur ongeveer 6 a 7 uur in het donker zou plaatsvinden. In het vliegtuig dus. Nou, kunstlicht werkt ook, maar niet zo prettig als gewoon daglicht. Maar wat een nonsens van die dame. Het luik heeft ook echt niet zolang dicht gezeten hoor. Heerlijk om ook af en toe buiten te zien over wat een mooie wereld je heen vliegt.

Ik moet zeggen dat Delta me qua maatschappij, op basis van deze ene vlucht, best meevalt. Het is niet bepaald een maatschappij die haar personeel een schoolvoorbeeld laat zijn van goed verzorgd, representatief, jong, slank en blijheid uitstralend voor de dag komen. Allereerst was de purser een mevrouw van Aziatische komaf, ik denk Chinese. Niets mis mee, maar als ze dan in het Engels iets door de microfoon aan alle passagiers meedeelt, dan is het nauwelijks te verstaan en te begrijpen wat ze zegt. Dat vind ik niet kunnen, want er zijn ook mededelingen bij die best heel belangrijk (kunnen) zijn. Verder waren er ook twee cabin crew members die qua postuur maar nauwelijks door de gangpaden konden lopen. Als ze langs liepen was de kans heel groot dat ze tegen je aan stootten als je ook maar iets met een lichaamsdeel buiten de stoelleuning kwam. En de dame en heer in kwestie hadden wel de vaart erin, dus je kreeg best een flinke zwieperd als je even buiten je lijn kwam. Ze waren wel heel gastvrij en klantvriendelijk. Niets op aan te merken.

We landden rond vijf voor elf vanmorgen, Seattle tijd, dus in Nederland was het al bijna zes uur ’s avonds. Vervolgens mochten we eerst de bagage ophalen en daarna naar de douane. En daar stond me toch een rij! We zijn echt een uur bezig geweest om vanaf achteraan de rij door de controle heen te komen. Gelukkig verliep dat allemaal zonder problemen.

Dan kom je buiten en moet je het punt vinden vanaf waar je naar het hotel kan bellen om je op te laten halen door een shuttlebus. Dat was even zoeken, maar de behulpzaamheid van andere chauffeurs was groot. Zij wezen ons de weg en uiteindelijk waren we aan het begin van de middag in het hotel. Het weer is hier echter bagger, we zijn best moe en willen het moment van slapen toch echt nog even uitstellen. We willen bij voorkeur vanavond pas naar bed gaan en daardoor zo snel mogelijk in het ritme van hier komen. Ik moet zeggen dat het nu wel lastig begint te worden. De oogjes worden nu toch echt wel steeds zwaarder. Toch nog maar even volhouden. Buiten is het niets, dus blijven we op de kamer. De Uber is gereserveerd om ons morgen naar de camperverhuurder te brengen, dus dat is geregeld. En verder vandaag? Echt niet veel meer. We hebben een behoorlijk verreisd gevoel…

Bye for now,

Marc