16 september

Vandaag is voor ons in meerdere opzichten een mooie dag. En dan heb ik het niet speciaal over deze dag in 2026, maar vooral over de datum in het jaar. Vandaag is het precies 61 jaar geleden dat ik het levenslicht zag, maar daar staat me niets van bij. Dat heb ik alleen maar van horen zeggen en ik moet er maar op vertrouwen dat het klopt. Geintje, natuurlijk weet ik dat, maar herinneren? Nee, dat niet. Volgens mij is dat ook onmogelijk, ook al weet ik dat sommigen zeggen dat je al in de baarmoeder van alles meekrijgt en dat je daar later alsnog iets van zou moeten kunnen herinneren. Ieder zijn mening…

Waarom het nog meer een mooie datum is? Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat Marion en ik samen gingen wonen. En dat is iets waarvan ik me nog heel goed kan herinneren hoe dat is gegaan. Ik sta niet bekend als een heel impulsief iemand, maar die dag was ik dat wel. En de rest is geschiedenis… We zijn er tot op de dag van vandaag overigens heel blij mee hoor 😊

Vanmorgen stroomden de felicitatie appjes al vroeg binnen. Hartstikke leuk! We hebben zelf samen niet echt veel aandacht aan mijn verjaardag besteed, maar dat heeft er vooral mee te maken dat ik er zelf niet zoveel mee heb. Alhoewel dat vorig jaar anders was, maar dan alleen omdat ik toen mijn zestigste mocht vieren. Voor mij blijft het belangrijk om elke dag te vieren, en elke week, maand en jaar. Het kan zomaar ineens afgelopen zijn. Het kan ook zomaar ineens zo zijn dat je plannen er nog wel zijn, maar het uitvoeren niet meer kan. Daarom: Carpe Diem, elke dag weer!

Zoals gisteren al aangegeven is vandaag onze laatste volle dag in Ospedaletti. Voor vandaag was het de bedoeling om een stukje het achterland in te gaan, zodat we niet alleen het dorpje zelf en haar strand zien, maar ook een idee hebben van wat zich daar achter bevindt. Zo zijn we via Bordighera eerst naar het dorpje Dolceacqua gereden. Een heel oud Middeleeuws dorpje met heel erg smalle straatjes en steegjes, kleine piazzas, veel mooi straatwerk, beschilderde deuren, etc. Wij zijn heel blij dat we dit dorpje nog even hebben bezocht. Ik weet zeker dat er onder jullie ook een aantal is dat hier zou genieten (toch, Monique en Arno? 😊)

Vanzelfsprekend gaan we nog een cappuccino meepakken op een terrasje. Omdat veel Italianen ’s morgens ‘even snel’ een koffie drinken, al staande aan de bar van een café, is die koffie vaak lauwwarm. En als ik ergens een hekel aan heb… Voor mij moet koffie lekker heet zijn. Jaren geleden hoorden we van een vriendin die toen in Italië woonde dat je dan moet aangeven dat je je koffie ‘calde’ wil hebben. Helemaal goed, dat doen we. Maar de dame die ons vanmorgen bediende had me blijkbaar niet goed verstaan. We kregen namelijk tweemaal een ‘grande’ cappuccino, gewoon een dubbele portie. Die van mij was lauw, die van Marion lekker warm, maar voor haar bijna heet. Het is goed gekomen 😉

Door naar het volgende dorpje, slechts enkele kilometers verderop. Isolabona, een mooie naam, maar een volgens ons minder mooi dorpje. Ook heel oud, maar het komt minder goed onderhouden en meer vervallen over. We hebben in het kleine en nauwe centrum nog wel even mogen genieten van een stukje stuurmanskunst. Op het kleine pleintje voor een kerk zijn wat bouwwerkzaamheden. Daar is materiaal aangeleverd en de vrachtwagen waarmee dat spul is gebracht moet natuurlijk ook weer van dat pleintje af. Nou, dat was echt precisiewerk! Gegidst door een collega was het geen centimeterwerk, maar af en toe zelfs millimeterwerk, als je het mij vraagt. Maar hij heeft het zonder schade gered. Proficiat man. We hebben hem ‘een 10’ meegegeven toen hij langs ons reed. Hij moest lachen, maar dankte ons hartelijk.

Het deel van de route daarna vroeg van mij een stukje stuurmanskunst. Niet zoals die professionele chauffeur, maar de weg die we voorgeschoteld kregen was op heel veel stukken heel smal, slecht tot zeer beroerd qua wegdek, onoverzichtelijk, superscherpe haarspeldbochten, nauwelijks ruimte om te passeren als er een tegenligger zou komen. Maar ook dat hebben we gered. Uiteindelijk komen we uit in een klein dorpje Bajardo.

Daar hebben we onze lunch gepakt. Op een klein terrasje kregen we op een typisch Ligurische wijze klaargemaakte Gnocchi voorgeschoteld. Wat zoutjes erbij, wat stukjes brood erbij (zó verschrikkelijk droog… geen doorkomen aan) een biertje van de streek voor Marion en een cola van de streek voor ondergetekende. Was het de lekkerste maaltijd die we ooit hebben gehad? Nee zeker niet, maar was het gezien de omstandigheden goed genoeg? Jazeker wel.  

Daarna zijn we terug gereden. Eerst nog even een paar boodschapjes doen en dan weer terug naar het appartement. Daar komen we tegen half vijf weer aan. In eerste instantie had ik bedacht wat we over dit ‘rondje’ een uur of 4 zouden doen. Maar ja, 7,5 uur later…

Zodra we terug zijn gaan we videobellen met Esmée. Ze heeft vandaag haar 20-weken echo gehad en ze stuurde ons foto’s. Geweldig! Wat doet ze het goed, beter gezegd: wat doen ze het goed samen. Voor mij is dit het mooiste verjaardagscadeau dat ik me kon wensen. Ben er zo ontzettend blij mee 😊

Ciao, Marc