Die Krimmler Wasserfälle

Het was gisteravond nog even een goed stukje puzzelwerk om na te gaan wat we vandaag zouden gaan doen. De weersvoorspellingen in de hele regio zijn nou niet bepaald om over naar huis te schrijven. Al doe ik dat bij deze dus toch. Regen, regen, sneeuw, regen, mist, regen… Waar is de zon? Het hoeft niet warm te zijn, maar droog zou fijn zijn en een beetje helder weer zou heel erg welkom zijn. Maar niets van dat alles vandaag in de voorspelling… We zullen het ermee moeten doen. Pluk de dag, ook een natte dag…

Een van de opties die we voor deze reis bedacht hadden was een rit naar de Krimmler Wasserfälle. Die vond ik de eerste keer dat ik er was al heel erg indrukwekkend en ik wist bijna zeker dat Tim dat ook zou gaan vinden. Op internet, op een foto of welke andere manier anders dan in het echt, krijg je nooit die beleving en ervaring die je in werkelijkheid kan krijgen. Indrukwekkend is dan nog zacht uitgedrukt. En jullie zullen zo onderhand wel weten dat ik zelf een grote liefhebber ben van grote watervallen, dus ja, vandaag ging de rit naar Krimml en zijn watervallen.

Een rit van 180 kilometer enkele reis. Een reis die gepaard ging met wat files, een reis die voor een groot deel droog verliep gelukkig, maar hoe dichter we bij kwamen, hoe minder goed het zicht werd. De Gerlospas zijn we over gekomen, maar er was nauwelijks iets van te zien. En op een paar kilometer van de watervallen hebben we gedacht dat we wellicht onderaan de waterval wel goed zicht zouden hebben, maar bovenaan….?

Rond 12 uur rijden we de parkeerplaats op, parkeren de auto en lopen de laatste honderden meters naar de ingang. Hier moeten we entree betalen en dan maakt het niet uit of je alleen bij de onderste waterval gaat kijken of dat je verder naar boven wil gaan. Wij hadden vanzelfsprekend al besloten helemaal naar boven te gaan, maar eerst kijken we even beneden. En natuurlijk moest onze klimgeit (klimbok eigenlijk) op de rotsen ervaren hoe het was om een douche van stuifwater te krijgen. Ik durfde die klim nog niet aan met mijn enkel. Ik wilde graag naar boven en dat zou al inspannend en belastend genoeg gaan worden, zo wist ik uit ervaring.

Rond kwart voor 1 starten we met de klim. De waterval zelf valt in totaal van zo’n 380 meter hoogte naar beneden in drie delen. Een machtig en prachtig geheel. Het wandelpad is iets langer dan 4 kilometer, dus dat valt reuze mee. Echter, de hoogtemeters die je overwint komen uit op 431 meter. Het gemiddelde stijgingspercentage is 10 a 11%, wat betekent dat je op elke 100 meter 10 a 11 meter stijgt. En gemiddeld wil zeggen dat er ook steilere stukken bij zitten. Nou, dat hebben we gemerkt. Daar waar we de spieren nog lichtjes voelden na onze wandeltocht naar de Stuibenfall, daar ervaren we nu op sommige stukken een ware aanslag op onze benen. De kuiten, de bovenbenen, alles wordt belast en ingezet. Maar dan heb je ook wat!

Uiteindelijk komen we om 2 uur boven aan bij de hoogste van de 3 watervallen. Het uitzicht is prachtig en ik vind het gewoon mooi dat we dit samen hebben geflikt. Ondanks een niet optimale conditie voor dit soort werk. Boven hebben we even een momentje van rust gepakt, wat gegeten en gedronken, om vervolgens weer naar beneden te gaan. En dan doet de zwaartekracht zijn werk. Binnen 3 kwartier zijn we weer beneden. Het is tijdens de afdaling wel heel goed oppassen om de voeten goed te plaatsen en niet te snel af te dalen. De knieën krijgen het anders zwaar te verduren en we willen geen nare blessures. We hebben onszelf nog even beloond op het terras en daarna aanvaarden we de rit naar Sölden weer. Tja, er moet nog weer 180 kilometer terug gereden worden.

Overigens, tijdens onze wandeling zagen we op een gegeven moment een vrouw voorbij gaan in een tempo… Ik denk dat Sifan Hassan niet zo hard bergop kan… Het leek wel snelwandelen, en ja, ook tegen die berg op! En tijdens onze afdaling kwam ze ons weer voorbij. Bijna rennend naar beneden. Lijkt me zeer gevaarlijk, want je hoeft je vaart, je grip en je evenwicht maar heel even te verliezen en dan ga je sneller naar beneden dan je zou willen. En niet op een fijne manier!

We zien ook mensen naar boven gaan, waarvan we van tevoren al denken: ‘Waar beginnen jullie aan?’ Heel dik, heel moeilijk lopend, met een kinderwagen, van alles. Maar goed, dat moet iedereen voor zich weten.

Terwijl we op de terugreis zijn gaat toch nog even de zon schijnen. Dat rijdt meteen veel lekkerder. Hopelijk morgen meer, maar het belooft opnieuw niet veel goeds te worden. Overigens belemmert het weer Tim en mij totaal niet om samen veel plezier te hebben en hele mooie verhalen en ervaringen te delen. Iets om de koesteren. Ik maak vergelijkingen van hem met mijzelf vanuit mijn jongere jaren, maar soms ook nog met mijn vader. Wat zou die man overigens trots op Tim en mij geweest zijn als hij ons samen zo zou zien. En wat zou hij hier ook op en top hebben genoten van de prachtige natuur. Maar ik weet vrijwel zeker dat hij ergens stiekem een beetje mee geniet 😉

Grüss Gott, bis Morgen

Marc