Wat een water(val), die Rheinfall

Vanmorgen zijn we om half 9 weggereden uit Sölden. Nog één keer door het Ötztal en dan de snelweg naar het westen van Oostenrijk op. En wat denk je? Natuurlijk! De ene Baustelle na de andere. Zijn ze hier niet met de weg bezig, dan werken ze wel aan de tunnels. En als daar niets aan moet gebeuren, dan zijn ze wel in de berm bezig, maar rijstroken afsluiten, smaller maken en snelheid minderen, dat moet op de één of andere manier hier.

Maar goed, uiteindelijk komen we in de buurt van het vorstendom Liechtenstein en daar rijden we iets naar het noorden, om vervolgens van de snelweg af te gaan en een stukje binnendoor geleid te worden. En zo rijden we ineens Zwitserland in. We laten de echt hoge bergen achter ons en komen steeds dichter bij ons eerste doel van vandaag. Even na 12 uur zijn we op de parkeerplaats van de Rheinfall.

Deze Rheinfall, voor veel mensen beter bekend als de watervallen van Schaffhausen, is een pure toeristische trekpleister op de grens van Zwitserland en Duitsland. Het is een machtige ervaring om dit te horen, te zien, te voelen, te beleven… Zoveel water, zoveel bulderend geweld en zo ontzettend veel kracht achter dat water!

Het is weer een hele andere ervaring dan de andere twee watervallen die we eerder deze week bezochten. Deze is veel breder en ligt eigenlijk gewoon midden in een rivier die we ook in Nederland goed kennen. Maar daar waar de Rijn in Nederland best wat stroming kent, daar is het totaal niet te vergelijken met wat je hier ervaart. En daar waar we dachten dat Stuibenfall met z’n 2000 liter per seconde veel kracht geeft, dan blijkt dat kinderspel te zijn met deze waterval hier in Schaffhausen. In 1965 (mooi jaar overigens 😉) stroomde het water op z’n hardst met 1 en een kwart miljoen liter per seconde! 1.250.000 liter per seconde! Kan iemand zich voorstellen hoe sterk dat moet zijn geweest? Ik niet!

Aangezien we er nu toch waren, vonden we dat we ook de hele beleving mee moesten maken. En dat betekent met het rode bootje naar de overkant varen, met het gele bootje naar het kleine eilandje waar je via de trap onder de Zwitserse vlag heel dichtbij de waterval komt, vervolgens weer met het gele bootje en dan weer met het rode bootje terug. En zo ben je voor ongeveer 600 meter varen 40 Zwitserse franken kwijt. Tel daarbij het parkeren van 7 frank en het uitkijken op 2 platforms voor 5 franks p.p. erbij en je bent dus omgerekend zo’n kleine 70 euro verder. Het gaat snel hier… Maar we hebben er wel op en top van genoten 😊

Dan het laatste stuk van de rit voor vandaag. Op naar het plaatsje Gernsbach, iets onder Karlsruhe, nog in het Zwarte Woud. Met nog een kleine 100 kilometer te gaan stuurt onze navigatie ons van de Autobahn af en we rijden binnendoor. Ik dacht dat het om een klein stukje zou gaan en dat we op z’n minst dan nog veel doorgaande weg waar je 100 mag rijden zouden krijgen. Maar nee hoor, de hele rit gaat grotendeels door dorpjes, we hebben zogenaamde Staubauers ervoor, zich als een slak voortbewegende automobilisten, inconsequente rijders, vrachtwagens en nog even als prachtig (niet dus) extraatje; heel veel stukken met hele dichte mist. Daar waar we dachten dan nog mooi van een stuk Schwarzwald te kunnen genieten, viel dat idee dus al heel snel weg. Jammer, maar helaas. Het is niet anders. Waarschijnlijk zouden we er via de snelweg nog veel langer over gedaan hebben…

Even na half 5 rijden we de parkeerplaats bij het appartement op. De auto mogen we in een gereserveerde garage zetten en dan moeten we naar de 3e etage voor ons appartement. We hebben instructies van de gastvrouw gekregen via een bericht op Booking.com. Dat leek heel duidelijk, maar het was toch nog wel een zoekplaatje om het juiste appartement te vinden. Uiteindelijk is dat ook gelukt en het is een mooi ruim geheel. Hier kan je prima zitten.

Aangezien het onze laatste avond van deze vakantie is, besluiten we die af te sluiten met een maaltijd buiten de deur. Eens kijken wat er in Gernsbach zoal is. En raad eens waar we uitkomen? Precies, opnieuw bij een Italiaans restaurant en deze keer met de mooie naam Pizza Delizioso. De zaak ziet er leuk uit, de bediening is vriendelijk en de pizza’s zijn echt heerlijk. Een lekker Tiramisu als toetje en we kunnen er weer tegen.

We hadden eerst het plan om lopend naar het restaurant te gaan, maar om een of andere reden besloten we toch met de auto te gaan. En daar zijn we achteraf gezien blij om. De steile wegen die we met de auto op moesten rijden hadden we liever niet meer willen lopen met een volle maag. Nee hoor, dan maar even lekker makkelijk. Prima zo!

Morgen rijden we terug naar huis. Hoe laat het wordt weten we nog niet precies, maar de netto reistijd zonder stops, files en/of vertragingen is nog een kleine 6 uur. We zien het wel. Ook dat laatste stuk hoort nog vakantie te zijn 😉

Grüss Gott, bis Morgen

Marc