Wat een cadeau!

Vandaag hebben we een geweldig cadeau gehad. We hebben zo enorm geluk gehad met het weer hier in de omgeving van Sölden!

Gisteravond hebben we vanwege de weersverwachting afgesproken om vandaag te bekijken hoe het gaat, maar er niet persé vroeg voor op te staan. Zo kwam het dat ik pas om 7 uur wakker werd. Ik wist niet wat me overkwam. Maar het was wel lekker relaxed wakker worden. Vervolgens klaar maken voor de dag en ontbijten. Tim sliep nog, maar ergens tussen 8 en half 9 meldde hij zich ook in het land der levenden.

Al snel nadat hij een beetje wakker was gaf ik aan dat het weer er vanmorgen en de vroege middag veel beter uit zag dan gisteren werd verwacht. Daar konden we nog mooi van profiteren door nog wat te toeren. Nadat we dat besloten hadden, kregen we het nog even over een boek dat Tim gebruikt als leidraad en inspiratie voor zijn ontwikkeling. Hij vroeg me laatst of ik er eens een stuk in wilde lezen en daarna wilde laten weten wat ik ervan vind.

Vanmorgen heb ik een eerste stuk gelezen en ik kan gerust zeggen dat ik veel herken van Tim zijn ontwikkeling van de laatste tijd. Maar verder analyserend ook van mijn eigen ontwikkeling in eerdere jaren, in mijn persoonlijke leven en ook in mijn professionele leven. En dan komt eens temeer naar boven hoezeer ik het naar mijn zin heb in mijn leven als mens en in de verschillende rollen die ik daarin vervul. En hoezeer ik het goed heb bij GOED, met alles wat daar voor mij bij hoort. En privé? Een voorrecht om mijn leven te mogen leven zoals ik dat leef. Balans, genieten, Carpe Diem met hoofdletters schrijven, wat is het mooi zo! En Tim? Die komt er wel. Die vindt zijn eigen weg op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo. Daar heb ik alle vertrouwen in. Het is een voorrecht om hier deze week met hem te zijn.

Dan naar de rit die we vandaag nog hebben gemaakt. We rijden door Sölden en bijna aan het einde van het dorp kunnen we de Ötztaler Gletscherstrasse op. Er zijn grote blauwe stukken lucht, de zon schijnt tussen de wolken door op de prachtige naaldbossen, groene alpenweiden en op de bergen waarop afgelopen nacht flink wat sneeuw is gevallen. Het is prachtig, het is schitterend, het is ontroerend mooi. Zoals vandaag hier, zo stel ik me Oostenrijk het liefste voor.

We zijn nog niet eens zover de weg op, als we alweer halt houden. Rechts van de weg staan net achter een grote vrachtwagen ook weer enkele bolides. Er worden foto’s gemaakt, er wordt bewonderd, er wordt verbaasd gereageerd als het over de exorbitante verkoopprijzen gaat. Maar Tim zijn passie neemt hier deze week vormen aan waar je ‘U’ tegen zegt. Het lijkt wel één grote speeltuin voor hem. Nu zijn het superspeciale Mercedessen, maar ook de familie Porsche is weer gezien, de Ferrari’s de Lamborghini’s, we hebben Lotussen gezien en tot slot kwamen we op de Timmelsjoch nog een stuk of 5 McLarens tegen die als een supersnelle sneeuwschuiver tegen de bergen omhoog sjeesden. Tim zijn bewondering neemt hele grote vormen aan 😉

Op de Gletscherstrasse kwam een wielrenner voorbij, terwijl wij even bij de auto’s stonden te kijken. We hebben hem nog even aangemoedigd. Even later stopte hij zelf ook om wat foto’s te maken. Maar hij bedacht zich en vroeg of wij wat foto’s van hem wilden maken en die naar hem wilden mailen. Tuurlijk Felix, doen we! Zo hebben we hem onderweg naar boven en weer naar beneden nog een aantal keren vastgelegd en zo heeft hij wat mooie plaatjes ter herinnering aan een forse inspanning en prestatie. Want wat heb ik een respect voor iemand die geheel vrijwillig dergelijke bergen op fietst. Stijgingspercentages van 14% kwamen we tegen en al verder naar boven rijdend werd het steeds kouder, de bewolking dichter, de wind sterker en het zicht minder. Helemaal bovenop, op 2800 meter boven zeeniveau was het zicht nauwelijks 100 meter en was er vooral sprake van bouw- en reparatiewerkzaamheden. Niet echt veel te zien en te doen voor ons. Dus weer naar beneden!

Vervolgens kunnen een paar kilometer verderop de Venterstrasse op. Ook dan rijden we een prachtig dal in, met helemaal aan het einde het kleine dorpje Vent. We hadden bedacht om daar even wat te drinken en te eten, maar we kwamen bedrogen uit. Alles wat maar ook enigszins op horeca leek was gesloten. Dus omdraaien en terug.

Aangezien de lucht nog steeds grote stukken blauw vertoonde, maar wel steeds wat meer betrok, zijn we nog één keer de Timmelsjoch opgereden. Dan konden we met helder weer ook goed zien hoe het daar is. Zo gezegd, zo gedaan. Bovenop hebben we eerst nog even wat foto’s gemaakt en toen daar in het restaurant gegeten en gedronken. Ze vragen daar forse bedragen voor wat ze bieden, maar het is een mooie afsluiter voor een schitterende toerdag rond Sölden.

Op de terugweg zijn we nog even in het dorp gestopt. We zijn er deze week wel een paar keer doorheen gereden en we hebben bij de bakker wel brood gehaald. Maar verder hebben we er eigenlijk weinig van gezien. En aangezien we hier morgen vertrekken, hebben we toch nog even rond gekeken. En met even, bedoel ik ook echt even. Het is er momenteel saai en vrij doods. Het blijkt een periode te zijn waarin heel veel zaken gesloten zijn. Net na het zomerseizoen en nog voor het wintersportseizoen. Over een aantal weken zal het hier weer veel drukker en levendiger zijn. Tja, het zij zo. Voor ons houdt het hier in Sölden morgen op. Morgen rijden we met nog een tussenstop en een overnachting terug. We hebben het goed samen 😉

Grüss Gott, bis Morgen

Marc