Alles gebeurt met een reden

Zoals gisteren al beschreven was het vandaag de bedoeling om weer wat meer kilometers te rijden en veel te gaan zien. En dat hebben we ook gedaan. Maar niet, nadat gisteravond onze plannen voor vandaag ineens nog omgegooid leken te worden. Gisteren tegen 8 uur ’s avonds kreeg ik nog een appje van Fly Stubai dat men mogelijk vanmorgen een tandemsprong zou kunnen maken met ons. En of dat voor ons zou lukken. Ja natuurlijk! Dan gooien we onze plannen om! Hij zou vanmorgen vroeg nog even een nieuwe app sturen of het daadwerkelijk door kon gaan, want vanzelfsprekend kan het weer hier snel veranderen in de bergen. Fingers crossed dan maar!

Door dit app verkeer hebben Tim en ik gisteravond nog een plan A en een plan B gemaakt. Plan A was heel erg op tijd er uit om klaar te staan en naar het Stubaital te rijden voor de tandemsprong. En dan ’s middags hier in de buurt van Sölden nog wat te gaan zien. Plan B was de route die we al hadden gepland voor vandaag en die ook de nodige tijd zou gaan vergen, dus dan kwam het goed uit dat we er toch al vroeg uit zouden zijn.

Het werd plan B… Er was teveel laaghangende bewolking en er was geen enkel zicht op wanneer dit zou wegtrekken. Daar gaan we niet op wachten. Stel dat het tot een heel stuk in de middag duurt? Nee, dan moet het vandaag gewoon niet zo zijn en houden we ons aanbevolen voor een kans als die morgen of overmorgen komt.

Plan B begon met de rit naar de Timmelsjoch, de pas die we eergisteren over kwamen in de schemer, hele dichte mist en niet erg prettige omstandigheden. Nu kwamen we boven in een wisselende weersgesteldheid. Prachtige zonnige beelden, bergen met wolken als een wattendeken er tussenin, maar ook een stuk verder op de top weer dichte mist. We konden het bord van de top nog maar amper zien, de Passo di Rombo. Na de top duiken we direct Italië in en we slingeren onze weg naar beneden. Uiteindelijk komen we uit in de stad Meran en Google Maps leidt ons er dwars doorheen. Lekker druk, lekker Italiaanse gekte in het verkeer, dus oppassen geblazen! Maar uiteindelijk zijn we de stad door en gaan we koers zetten richting een van de hoofddoelen van onze reis, de Passo dello Stelvio. Ik vind dat een machtige berg.

Voor het zover is word ik herinnerd aan de reden waarom ik een hekel heb aan de weg met nummer SS38 in Noord Italië. Het schiet echt totaal niet op. Dwars door verschillende dorpjes en stadjes, dwars door hèt appelgebied van Italië, waardoor er om de haverklap een tractor met een aanhanger vol met kisten met appels voor ons rijdt. Ja ook op de weg waar je 80 of harder mag… Veel vrachtverkeer er tussenin, vrijwel geen mogelijkheden om in te halen, tenzij met doodsverachting. Maar daar trekken veel Italiaanse automobilisten zich niet veel van aan hoor. Die gaan gewoon. Als de weg breed genoeg is, dan gaan ze gewoon op de middenstreep tussen jou en de tegemoet komende auto door! En een doorgetrokken streep, verdrijvingsvlak of voorsorteervak? Daar kan je toch prima overheen om in te halen? Waarom niet? Politie zie je op zo’n moment niet en ja, ik heb toch haast…? Echt, defensief rijden is hier een must als je veilig van A naar B en verder wil komen.

Uiteindelijk rijden we rond half 1 van de SS38 af in de richting van de Stelvio. De weersomstandigheden worden echter steeds beroerder. Hele laag hangende wolken en regelmatig regen. Ik had me dit zo anders voorgesteld, want uit ervaring weet ik hoe mooi die bergrit kan zijn als de zon er op schijnt. Helaas, we moeten het er mee doen. Na enkele van de 48 tornanti (haarspeldbochten) op weg naar de top zien we vlak voor zo’n scherpe bocht een man op de weg staan zwaaien. Hij stopt ons en we zien een vrachtwagen die achteruit van een soort uitrit probeert te komen. Huh? Het is hier verboden voor voertuigen langer dan 10,5 meter, zwaarder dan 7,5 ton en hoger dan 3,5 meter. Deze overschrijdt al die maten ruimschoots. Wat doet die hier? En als je naar die plek ingestuurd hebt, heb je dan wel vooraf nagedacht hoe je daar ooit uit moet komen? Hij worstelt en wordt gegidst door de man op de weg, maar het lukt niet. Vooruit, achteruit, iets met de trekker naar links, dan loopt de trailer vast, weer iets vooruit, op een andere manier proberen. Hij krijgt het niet voor elkaar.

Wij staan vooraan in de wachtrij en op een bepaald moment stuurt de chauffeur van de vrachtwagen de auto weer even vrijwel volledig vooruit de plek in. Dat schept meteen ruimte voor ons, dus hup, gas erop en er achterlangs. Ik ga daar niet langer op wachten. Ik vermoed dat die truck straks weggesleept moet gaan worden en dat kan hier in deze omgeving nog wel even duren. Een trekker met oplegger van 18 meter op terrein dat nergens vlak is. Succes beste man, maar zonder ons!

Hoe hoger we komen, hoe krapper de bochten worden. En ook hoe smaller de weg op vele stukken is. Muurtjes aan de ene kant, muurtjes of rotswand aan de andere kant. Tegenliggers? Oppassen en verdomd goed sturen! De adrenaline speelt een grote rol. Dit is avontuur, dit is mooi, dit is leuk, dit is genieten. Maar uiteindelijk ben ik wel blij dat we boven zijn.

En als we dan boven komen sneeuwt het ineens als een malle. Van het kleine stukje van de auto naar een restaurantje op de top, zo’n 150 meter, lijken we allebei op de verschrikkelijke sneeuwman. We zijn meteen wit, koud en nat. Gelukkig had ik een GOEDe jas aan 😉Binnen in het restaurant hebben we iets warms gegeten en gedronken. Veel fietsers en motorrijders die samen met ons de Stelvio op gereden zijn, zitten echt bij te komen en op te warmen. Fietsers met drijfnatte kleding en schoenen, nu allemaal met een deken om zich heen. Die, meest mannen, moeten daarna allemaal ook weer naar beneden. En het blijft maar sneeuwen. Alle respect, maar of het allemaal zo verstandig is? Maar ja, ze zijn naar boven gekomen op de fiets en ze moeten ook weer terug…

Gezien de weersomstandigheden kiezen we er niet voor om aan de andere kant af te dalen richting Bormio en dan ook weer terug te komen naar de top, ondanks dat het normaal gesproken een fantastische rit kan zijn. Er is net over de top een afslag richting Mustair over de Umbrail Pass door Zwitserland. Via die weg komen we dan weer op de weg die we nodig hebben om naar Oostenrijk te komen.

Zo gezegd, zo gedaan. En dan komen we er weer eens achter dat alles een reden heeft. We rijden net over de Umbrail Pass en het is vrijwel droog. De zon breekt door en even later krijgen we een schitterende regenboog voorgeschoteld. Ik heb er best veel gezien, maar deze wint het van alle andere die ik heb gezien. Zo ontzettend mooi! Het past gewoon helemaal in het plaatje. We rijden een stukje verder en zien een prachtige bergstroom. Natuurlijk stoppen we daar ook weer even. Terwijl Tim een stukje naar boven loopt, komt er achter mij over de weg een hele familie aan. De familie Porsche. Een stuk of tien achter elkaar van die bolides die met een toerrit bezig lijken te zijn. Niet mijn favoriete soort sportauto, maar wel leuk om ze zo voorbij te zien komen.

Even later komt Tim naar beneden en hij heeft een hele grote glimlach op zijn gezicht. Ik kan zien dat er iets is. Hij heeft me de laatste tijd al wel meer verteld over een hele mooie persoonlijke ontdekkingstocht die hij aan het maken is. En die reis kreeg zojuist een heel mooi vervolg. Het is prachtig om dit van hem te horen, geweldig om te ervaren hoe hij zich aan het ontwikkelen is en soms een beetje eng hoe dicht hij bij me komt. Dat wat hij denkt kan ik zeggen en andersom op vrijwel hetzelfde moment. En voor een deel herhaalt mijn geschiedenis zich in Tim op zijn geheel eigen manier. Dit voelt zo mooi, zo goed, zo vertrouwd…

We rijden weer een heel klein stukje verder. Even verderop staat een auto stil aan de kant. Een auto? Nou, niet zomaar een auto. Dat is wat ik mijn droomauto noem. Een Aston Martin en de man die er bij hoort staat erachter om foto’s te maken van het uitzicht achter hem. Tim weet dat ik deze auto’s waanzinnig mooi vindt en hij roept meteen dat ik bij die auto moet stoppen. Ik doe het en nog bijna voor ik stil sta is hij de auto al uit en loopt hij naar de man toe. Meneer, u rijdt in de droomauto van mijn vader. Mag hij er alleen even in zitten? En ja hoor. Dat mag. Wat een prachtige bolide is het, ook van binnen. De motor loopt nog, een klein beetje gas geeft een prachtig brommend geluid. Een beetje meer gas geeft een waanzinnig machtig mooi geluid. Als muziek in de oren. Tim zet me op de foto en ik heb een grijns die erop gebeiteld lijkt te zijn. Prachtig!

Uiteindelijk komen we vanuit Zwitserland weer in Italië en we rijden langs het Lago di Resia. Daar wil ik Tim nog even een bijzonderheid laten zien bij Curon Venosta. Daar is ooit een dorp verzonken en de kerktoren steekt nog heel trots boven water uit. Het is een bezienswaardigheid op zich.

We hebben nog wel wat zin en energie over en bekijken of we nog naar de Kaunertalgletscher kunnen gaan. Maar helaas, dat is een tolweg en die is al gesloten voor vandaag. Dan rijden we weer naar ons appartement. Tegen half 6 zijn we terug en we kijken op een hele bijzondere dag terug. Er is veel gebeurd met ons, om ons heen, door ons en voor ons. En daar zijn we heel blij mee 😉

Grüss Gott, bis Morgen