Van deep down under naar top of the roof

Vrijdag 8 september

Het is een bijzondere dag, want het is onze trouwdag. Alweer 34 jaar geleden is het en we hebben er, gelukkig allebei, geen moment spijt van. Sterker nog, we zijn van plan om nog een tijdje door te gaan en als alles meezit en mijn dromen komen uit, dan halen we uiteindelijk dik 60 jaar huwelijk. Ik ga er maar niet over nadenken wat er in de tussentijd allemaal nog kan gebeuren in de wereld. Laat het maar gewoon komen, dan kunnen we mooi doorgaan op de ingeslagen weg. Namelijk het plukken van dagen. Carpe Diem, dag in dag uit.

Over dagen plukken gesproken. Vandaag hebben we Cappadocië verlaten. Toch wel met een beetje vreemd gevoel, want het ‘thuis voelen’ ging hier heel snel. Bijvoorbeeld in Luwian Stone House Hotel, in restaurant Dolphin, maar vooral in de prachtige omgeving en natuur. Gisteren hebben we nog wel weer in hetzelfde restaurant gegeten en ik koos voor een Beef Pottery. Het leek me lekker en het was ook echt lekker, maar de verrassing zat hem vooral in de manier waarop het werd opgediend. Ik kreeg eerst een bord met rijst en groente voorgeschoteld en even later kwam Bashir aan met een schaal met daar midden op een oude pot. Meer een soort kruik. Maar toen kwam het. Hij had een grote houten hamer bij zich en vroeg of ik de pot zelf wilde breken. Huh? De pot breken? Met mijn eten erin? Hoe dan? Hij legde uit dat ik op de cirkel die de bovenste en onderste helft van de pot verbindt moest slaan. Niet heel hard, maar wel zo dat het gerecht zich losmaakt van de wand van de pot aan de bovenkant. Vervolgens liep al sissend en borrelend een beetje vocht over de rand. En kon het eten beginnen. Leuk, maar dus vooral ook heel erg lekker!

Vanmorgen zijn we na een laatste ontbijt in Göreme vertrokken naar Derinkuyu om een oude ondergrondse stad te bekijken. Nou, dat hebben we geweten. Je moet hier behoorlijk goed gezond zijn en vooral niet te dik. Het is kruip door sluip door, in bochten wringen, vooral heel erg veel gebukt lopen. Er is heel weinig ruimte in de gangen, maar in de grotere ruimten in de grotten kan je veelal gewoon staan. Maar als er dan busladingen tegelijk naar binnen willen en hele groepen gaan met een gids mee, nou dan is de lol er voor ons heel snel af. Wij willen graag op eigen tempo door zo’n ruimte en dat kon absoluut niet met al die groepen. Daar waar een ander wellicht meer dan een uur over zo’n tour kan doen, waren wij binnen een half uur weer buiten. We kunnen zeggen dat we het hebben gezien, meegemaakt, maar niet als heel prettig hebben ervaren.

Buiten gekomen waren we gelijk blij met de frisse lucht, het rechtop kunnen lopen en vrij kunnen bewegen. Ik ben echt niet claustrofobisch aangelegd, maar dit was niet mijn prettigste ervaring. Nee hoor, we pakken bij een van de ‘juice mannen’ onze dagelijkse portie vitamine C mee en rijden verder.

Op naar de Ihlara Valley, het schijnt een mooie grote kloof te zijn. We hadden al de tip gekregen om niet de hele kloof vanaf begin tot eind en terug te lopen, vanwege de afstand, de route en de warmte. Ons werd aangeraden om te starten in Belisirma of Guzelyurt. Nou, daar vertrouwen we dan maar op. En het was het waard. Het is een prachtige kloof, er loopt een riviertje doorheen en soms waan ik me even in de Ardennen langs de Sure of de Ourthe. Heerlijk kabbelend, af en toe wat sneller stromend, maar altijd rustgevend. Er zijn van allerlei leuke kunstwerkjes langs de route gemaakt. Gewoon om naar te kijken of om te gebruiken. Uiteindelijk komen we bij een punt uit dat de Tea Garden wordt genoemd. Wat een geweldig plekje. In aparte open hutjes kan je op kussens gaan zitten, je thee, koffie of iets anders drinken, een pannenkoekje erbij, maar vooral ook genieten van de omgeving. Wel de schoenen uit voor je op het tapijt stapt en oppassen op de loslopende dieren hier. Want de eenden zijn heel brutaal en komen gerust de pannenkoek van je bord eten als je niet oppast.

Daarna zijn we weer terug gelopen naar de parkeerplaats en na nog eens zo’n kwartiertje rijden komen we langs de Selime Monastary. Een oud klooster dat ooit in de rotsen verwerkt was. We hebben er van buiten naar gekeken, maar hadden er op een of andere manier allebei geen puf meer voor om nog weer naar boven te klimmen. Het was goed zo met alle grot bezichtigingen.

Door naar Aksaray, waar we vannacht in Grand Hotel Altuntas slapen. Het is een wat luxer hotel, dat merken we aan alle faciliteiten. Ach, ook wel een keer lekker. Gelukkig wel weer airco, want die hebben we in Göreme wel gemist met deze temperaturen. We wilden vandaag nog naar een groot meer, zo’n 70 kilometer verderop. Het Tuz Golu, maar daar schijnt maar een klein beetje water in te staan vergeleken met normaal. Ook hier speelt het gebrek aan regen mee. Heel veel water is gewoonweg verdampt. Het meer moet normaal gesproken op een aantal plekken een mooie roze kleur hebben vanwege het hoge zoutgehalte. We rijden er vandaag niet meer heen. Wellicht morgen nog, maar morgen is nog best een flink aantal kilometers tuffen. We zien wel en ik pak de kaart er vandaag nog wel even bij om te checken wat we morgen doen. Vandaag blijven we in het hotel. We hebben nog even in de spa en het zwembad gekeken en hebben besloten om een massage te nemen, heerlijk.

We vieren onze trouwdag dus in een wat luxer hotel en dat hotel heeft een flink dakterras. Vanavond hebben we daar gegeten. De restaurantmanager ging de bezette tafels even langs en hij kwam oprecht geïnteresseerd over. Vanzelfsprekend vroeg hij waar we vandaan komen en wat we zoals in Turkije doen en gedaan hebben. Maar het gesprek kwam ook kort over onze trouwdag. Dan is het wel heel leuk dat de man het onthoudt en er meteen iets mee doet. Nadat we onze maaltijd op hadden waren we nog even aan het napraten. Even later kwam een aantal obers er met een karretje aan waarop een bordje Baklava met een vuurfonteintje op stond en er werden confettikanonnetjes afgeschoten. Erg leuk dat ze dit dan toch zomaar even doen. Het was weer een prima dag en morgen rijden we verder richting het westen.